วิทยานิพนธ์ฉบับนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อเสนอแนะทางการเตรียมความพร้อมของประเทศไทยในการเข้าถึงทรัพยากรพันธุกรรมตามอนุสัญญาว่าด้วยความหลากหลายทางชีวภาพ ค.ศ.1992 การวิจัยวิเคราะห์ถึงสิทธิและพันธกรณีของประเทศภาคีในการเข้าถึงทรัพยากรพันธุกรรมตามอนุสัญญาฯ และความพร้อมของกฎหมายและองค์กรของประเทศไทยในการปฏิบัติตามพันธกรณีของอนุสัญญาฯ ผลการวิจัยพบว่า ประเทศภาคีอื่นๆ มีสิทธิเข้าถึงฯ ตามอนุสัญญาฯ แต่การเข้าถึงฯ นั้นจะต้องอยู่ภายใต้อำนาจอธิปไตยในการควบคุมการเข้าถึงฯ ของประเทศเจ้าของทรัพยากรพันธุกรรม นอกจากนี้ประเทศเจ้าของทรัพยากรพันธุกรรมยังมีสิทธิอธิปไตยตามที่อนุสัญญาฯ กำหนดรับรองซึ่งได้แก่ สิทธิในการกำหนดให้การเข้าถึงฯ อยู่ภายใต้การตกลงร่วมกัน สิทธิในการให้ความเห็นชอบซึ่งได้แจ้งล่วงหน้าก่อนการเข้าถึงฯ และสิทธิในการได้รับการแบ่งปันผลประโยชน์จากการใช้ประโยชน์ทรัพยากรพันธุกรรม อย่างไรก็ตามเมื่อพิจารณาถึงข้อเท็จจริงแล้วจะพบได้ว่าผู้ที่เข้าถึงฯ ไม่ได้มีเพียงแต่รัฐเท่านั้นแต่ยังมีเอกชนซึ่งไม่มีฐานะเป็นบุคคลตามกฎหมายระหว่างประเทศ และไม่อยู่ภายใต้บังคับของอนุสัญญาฯ ด้วย ดังนั้นจึงก่อให้เกิดผลประทบในการใช้สิทธิของประเทศเจ้าของทรัพยากรพันธุกรรมในการควบคุมการเข้าถึงฯ ใน 3 ระดับด้วยกัน คือ ระดับรัฐกับรัฐ ระดับรัฐกับเอกชน และระดับเอกชนกับเอกชน จากที่กล่าวข้างต้นจะพบได้ว่ากฎหมายและองค์กรของประเทศไทยยังไม่มีความพร้อมที่จะปฏิบัติตามพันธกรณีในการเข้าถึงฯตามอนุสัญญาฯ เนื่องจากยังไม่สามารถที่จะบังคับใช้อำนาจอธิปไตยและสิทธิอธิปไตยตามอนุสัญญาฯ ได้อย่างมีประสิทธิภาพ วิทยานิพนธ์ฉบับนี้เสนอแนะให้ประเทสไทยทำการปรับปรุงแก้ไขกฎหมายและองค์กรที่ควบคุมการเข้าถึงฯ และกำหนดให้มีการทำข้อตกลงในการเข้าถึงฯ โดยคำนึงถึงฐานะตามกฎหมายของผู้เข้าถึงฯเพื่อเป็นการเตรียมความพร้อมในการปฏิบัติตามพันธกรณีในการเข้าถึงฯ ตามอนุสัญญาฯ