วิทยานิพนธ์นี้มุ่งศึกษาถึงพัฒนาการของการกำเนิดรัฐที่มีอำนาจอธิปไตยในประเทศไทยนับแต่สมัยสุโขทัยจนถึงปัจจุบันโดยนำแนวความคิดว่าด้วยการจัดสถาบันของอำนาจเพื่อใช้ในการพิจารณาถึงลักษณะของอำนาจในการปกครองในยุคต่างๆ ว่ามีลักษณะที่แยกออกจากตัวบุคคลให้เป็นของสถาบันที่เรียกว่ารัฐ ซึ่งจะมีผลให้เกิดรัฐที่มีอำนาจอธิปไตยตั้งแต่เมื่อใดและใครเป็นรัฐาธิปัตย์ จากการศึกษาปรากฏว่า ในสมัยสุโขทัยจนถึงสมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้น อำนาจในการปกครองมีรากฐานปะปนอยู่ที่ตัวบุคคล การเข้าสู่ตำแหน่งในการใช้อำนาจต้องอาศัยคุณสมบัติส่วนตัวของบุคคลมิได้เกิดขึ้นจากกฏเกณฑ์ที่แน่นอนและมีการแย่งชิงอำนาจกันอยู่ตลอดเวลาทำให้อำนาจขาดความสูงสุดอย่างแท้จริงในความหมายของอำนาจอธิปไตย ในสมัยรัชกาลที่ 5อำนาจในการปกครองทั้งหมดรวมเข้าสู่สถาบันพระมหากษัตริย์ และมีการทำให้อำนาจที่ขึ้นอยู่กับคุณสมบัติส่วนตัวของบุคคลสิ้นสุดไปโดยการแต่งตั้งตำแหน่งมกุฎราชกุมารเป็นกฎเกณฑ์ที่แน่นอนในการเข้าสู่ตำแหน่งในการใช้อำนาจ ซึ่งถือเป็นปรากฏการณ์ในการจัดสถาบันของอำนาจส่งผลให้เกิดรัฐสมบูรณาญาสิทธิราชย์ที่องค์พระมหากษัตริย์เป็นรัฐาธิปัตย์ผู้ใช้อำนาจอธิปไตยแทนรัฐแต่เพียงผู้เดียว ครั้นต่อมาในสมัยรัชกาลที่ 7 ได้มีการตราพระราชบัญญัติธรรมนูญการปกครองแผ่นดินสยามชั่วคราว 2475 เป็นผลให้มีการเปลี่ยนแปลงกฎเกณฑ์ในการเข้าสู่ตำแหน่งในการเป็นรัฐาธิปัตย์ผู้ใช้อำนาจอธิปไตยใหม่เป็นพระมหากษัตริย์ร่วมกับประชาชนโดยมีองค์กรต่างๆ ได้แก่ รัฐสภา คณะรัฐมนตรี และศาล เป็นผู้ใช้อำนาจอธิปไตยแทนรัฐาธิปัตย์ และหลักการดังกล่าวได้แสดงถึงความผูกพันระหว่างสถาบันพระมหากษัตริย์กับประชาชน ในการร่วมกันเป็นรัฐาธิปัตย์ผู้ใช้อำนาจอธิปไตยแทนรัฐที่สืบทอดมาจนถึงรัฐธรรมนูญปัจจุบัน