การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาปัจจัยคัดสรรที่ส่งผลต่อพฤติกรรมการสอนด้านการจูงใจและด้านปฏิสัมพันธ์ระหว่างครูกับนักเรียน และศึกษาว่าครูที่มีภูมิหลังแตกต่างกันจะมีความแตกต่างกันในปัจจัยต่างๆ โดยศึกษากับปัจจัยความพึงพอใจในงาน ทัศนคติต่อวิชาชีพครู บุคลิกภาพ การสอนตรงตามสาขาที่สำเร็จการศึกษาและประสบการณ์การสอนของครู กลุ่มตัวอย่างเป็นครูระดับมัธยมศึกษา ในกรุงเทพมหานครจำนวน 381 คน วิเคราะห์ข้อมูลด้วยการทดสอบค่าที การวิเคราะห์ความแปรปรวนทางเดียวและคำนวณสมการถดถอยพหุคูณแบบเพิ่มตัวแปรเป็นขั้นๆ ผลการวิจัยพบว่า 1. ปัจจัยที่สามารถทำนายพฤติกรรมการสอนด้านการจูงใจคือ ทัศนคติต่อวิชาชีพครูโดยรวม บุคลิกภาพแบบเก็บตัวและแบบมั่นคงทางอารมณ์ ความพึงพอใจในงานด้านรายได้และสวัสดิการ ด้านโอกาสในการก้าวหน้า และด้านผู้ร่วมงาน โดยมีประสิทธิภาพในการทำนายร้อยละ 24.15 2. ปัจจัยที่สามารถทำนายพฤติกรรมการสอนด้านปฏิสัมพันธ์ระหว่างครูกับนักเรียนคือ ทัศนคติต่อวิชาชีพครูด้านนักเรียน บุคลิกภาพแบบเก็บตัวและแบบมั่นคงทางอารมณ์ความพึงพอใจในงานด้านผู้ร่วมงาน โดยมีประสิทธิภาพในการทำนายร้อยละ 24.45 3. ครูที่สอนในโรงเรียนเอกชนมีความพึงพอใจในงานสูงกว่าครูที่สอนในโรงเรียนรัฐบาลอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .001 ครูที่จบการศึกษาระดับปริญญาโทมีทัศนคติต่อวิชาชีพครูสูงกว่าครูที่จบการศึกษาในระดับต่ำกว่าปริญญาตรี และครูที่สอนหมวดวิชาวิทยาศาสตร์มีพฤติกรรมการสอนด้านการจูงใจสูงกว่าครูที่สอนหมวดวิชาคณิตศาสตร์ ภาษาต่างประเทศและสังคม อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05