การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาปฏิสัมพันธ์ระหว่างจำนวนตัวเลือกที่เลือกได้กับวัยของผู้ตอบที่มีต่อความคงที่ของผลการวัดทางสังคมมิติ กลุ่มตัวอย่างประกอบด้วยนักเรียนจำนวน 560 คน ของโรงเรียนในจังหวัดลพบุรี ซึ่งแบ่งออกเป็น3 กลุ่มตามอายุ คือ วัยเด็กตอนกลาง (6-9 ปี) จำนวน 184 คน วัยเด็กตอนปลาย(10-12 ปี) จำนวน 180 คน และวัยก่อนวัยรุ่น (13-15 ปี) จำนวน 196 คนเครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย คือ แบบวัดทางสังคมมิติที่ผู้วิจัยจัดทำขึ้นโดยใช้สถานการณ์ในโรงเรียน 3 สถานการณ์ คือ สถานการณ์นั่งเรียนใกล้กัน สถานการณ์ทำงานร่วมกัน และสถานการณ์เล่นด้วยกัน และกำหนดจำนวนตัวเลือกที่เลือกได้เป็น 2, 3,4 และ 5 ตัวเลือก โดยครูประจำชั้นและอาจารย์แนะแนวเป็นผู้วัด ด้วยวิธีการวัดแบบทดสอบซ้ำโดยใช้ระยะเวลาห่างกัน 1 สัปดาห์ วิเคราะห์ข้อมูลด้วยวิธีการถ่วงน้ำหนักและไม่ถ่วงน้ำหนักคะแนน ค่าเฉลี่ย การวิเคราะห์ความแปรปรวนแบบสองทางค่าสัมประสิทธิ์ความคงที่ ไคสแควร์ และอัตราส่วนซี ผลการวิจัย พบว่า 1. เมื่อใช้วิธีการไม่ถ่วงน้ำหนักคะแนนพบว่า มีปฏิสัมพันธ์ระหว่างจำนวนตัวเลือกที่เลือกได้กับวัยของผู้ตอบที่มีต่อความคงที่ของผลการวัดทางสังคมมิติอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 1.1 การวัดด้วยแบบวัดจำนวน 2 และ 4 ตัวเลือกในวัยเด็กตอนปลาย มีความคงที่สูงกว่าในวัยเด็กตอนกลาง 1.2 ในวัยเด็กตอนกลาง การวัดด้วยแบบวัดจำนวน 3 และ 5 ตัวเลือกมีความคงที่สูงกว่าการวัดด้วยแบบวัดจำนวน 2 ตัวเลือก 2. เมื่อใช้วิธีการถ่วงน้ำหนักคะแนนพบว่า มีปฏิสัมพันธ์ระหว่างจำนวนตัวเลือกที่เลือกได้กับวัยของผู้ตอบที่มีต่อความคงที่ของผลการวัดทางสังคมมิติอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 2.1 การวัดด้วยแบบวัดจำนวน 3 ตัวเลือกในวัยก่อนวัยรุ่น มีความคงที่สูงกว่าในวัยเด็กตอนปลาย 2.2 การวัดด้วยแบบวัดจำนวน 4 ตัวเลือกในวัยเด็กตอนปลายและวัยก่อนวัยรุ่น มีความคงที่สูงกว่าในวัยเด็กตอนกลาง 2.3 ในวัยเด็กตอนกลาง การวัดด้วยแบบวัดจำนวน 5 ตัวเลือก มีความคงที่สูงกว่าการวัดด้วยแบบวัดจำนวน 4 ตัวเลือก 2.4 ในวัยเด็กตอนปลาย การวัดด้วยแบบวัดจำนวน 4 ตัวเลือก มีความคงที่สูงกว่าการวัดด้วยแบบวัดจำนวน 5 ตัวเลือก 3. เมื่อใช้วิธีการไม่ถ่วงน้ำหนักคะแนนพบว่า ในวัยเด็กตอนกลาง การวัดด้วยแบบวัดจำนวน 3 ตัวเลือก มีค่าสัมประสิทธิ์ความคงที่สูงกว่าการวัดด้วยแบบวัดจำนวน2 ตัวเลือก 4. เมื่อใช้วิธีการถ่วงน้ำหนักคะแนนพบว่า 4.1 ในวัยเด็กตอนกลาง การวัดด้วยแบบวัดจำนวน 3, 4 และ 5 ตัวเลือกมีค่าสัมประสิทธิ์ความคงที่สูงกว่าการวัดด้วยแบบวัดจำนวน 2 ตัวเลือก 4.2 ในวัยเด็กตอนปลาย การวัดด้วยแบบวัดจำนวน 5 ตัวเลือก มีค่าสัมประสิทธิ์ความคงที่สูงกว่าการวัดด้วยแบบวัดจำนวน 2 ตัวเลือก 4.3 การวัดด้วยแบบวัดจำนวน 2 ตัวเลือกในวัยเด็กตอนปลาย มีค่าสัมประสิทธิ์ความคงที่สูงกว่าในวัยเด็กตอนกลาง