วิทยานิพนธ์ฉบับนี้ศึกษาความขัดแย้งระหว่างฝ่ายตุลาการกับคณะกรรมการกฤษฎีกาในการจัดตั้งศาลปกครองสมัยรัฐบาลพลเอกชวลิต ยงใจยุทธ โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อค้นหามูลเหตุของความขัดแย้งที่เกิดขึ้น พร้อมทั้งศึกษาวิเคราะห์วิธีการที่รัฐบาลนำมาใช้เพื่อแก้ไขปัญหาความขัดแย้งดังกล่าว โดยใช้ข้อมูลจากเอกสารในการศึกษาวิจัย จากผลการวิจัย พบว่าทั้ง 2 ฝ่ายตีความทฤษฎีการแบ่งแยกอำนาจแตกต่างกันโดยฝ่ายตุลาการมองว่าศาลยุติธรรมเท่านั้นที่จะใช้อำนาจตุลาการ ในขณะที่ฝ่ายคณะกรรมการกฤษฎีกาเห็นว่าศาลยุติธรรมเป็นเพียงองค์กรหนึ่งแต่อาจไม่จำเป็นจะต้องเป็นองค์กรเดียวที่ใช้อำนาจตุลาการ ดังนั้นการตีความทฤษฎีการแบ่งแยกอำนาจแตกต่างกันนี้ จึงนำไปสู่การเสนอร่างพระราชบัญญัติการจัดตั้งศาลปกครองในแนวทางที่แตกต่างกัน และนำไปสู่ความไม่พอใจของแต่ละฝ่ายต่อร่างพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลปกครองที่เสนอโดยอีกฝ่ายหนึ่ง ซึ่งเป็นเหตุให้รัฐบาลของพลเอกชวลิต ยงใจยุทธแก้ไขปัญหาความขัดแย้งดังกล่าวด้วยการประนีประนอม โดยพยายามชลอการพิจารณาการตัดสินใจเกี่ยวกับการจัดตั้งศาลปกครองในประเทศไทย ซึ่งเป็นวิธีการที่เรียกว่าการไม่ตัดสินใจ (Non-decision making)