การเช่าช่วงถือเป็นสัญญาเช่าทรัพย์อย่างหนึ่งที่เป็นบุคคลสิทธิ์ เกิดขึ้นจากการก่อนิติสัมพันธ์ระหว่างผู้ให้เช่าช่วง (ผู้เช่า) กับผู้เช่าช่วง สามารถนำไปให้เช่าช่วงได้หลายทอดและเป็นการเช่าช่วงโดยชอบเมื่อได้รับความยินยอมจากผู้ให้เช่า เป็นสัญญาซึ่งกฎหมายบัญญัติให้ผู้เช่าช่วงโดยชอบต้องรับผิดโดยตรงต่อผู้ให้เช่าตามสัญญาเช่าเดิมทั้งที่มิได้มีนิติสัมพันธ์ใดๆ ต่อกัน จากการวิจัยนี้พบว่า ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ไม่ได้กำหนดขอบเขตของความรับผิดระหว่างผู้ให้เช่ากับผู้เช่าช่วงได้ อีกทั้งไม่ได้กำหนดแบบและวิธีการให้ความยินยอมไว้จึงต้องนำหลักกฎหมายทั่วไปในเรื่องความยินยอม (Volentinon fit injuria)มาใช้ในเรื่องเช่าช่วงด้วย ซึ่งได้กำหนดว่าความยินยอมสามารถกระทำได้โดยวาจาและลายลักษณ์อักษร และสามารถให้ก่อน ขณะ และหลังทำสัญญาเช่าช่วงก็ได้ อันมีผลให้ผู้เช่าช่วงต้องรับผิดโดยตรงต่อผู้ให้เช่าตามสัญญาเช่าช่วง ซึ่งผู้เช่าช่วงสามารถจำกัดความรับผิดของตนต่อผู้ให้เช่าได้ นอกจากนี้ยังพบว่าสิทธิการเช่าช่วงสามารถนำไปเป็นหลักประกันการชำระหนี้ได้อีกด้วย ผู้วิจัยเห็นว่า ปัญหากฎหมายต่างๆ ที่เกิดขึ้นเกี่ยวกับความยินยอมและความรับผิดของผู้เช่าช่วงที่ต้องรับผิดโดยตรงต่อผู้ให้เช่านี้ เป็นเพราะบทบัญญัติตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มิได้บัญญัติความสัมพันธ์ระหว่างผู้ให้เช่ากับผู้เช่าช่วง รวมทั้งขอบเขตของความยินยอมและความรับผิดของผู้เช่าช่วงไว้ชัดเจนจึงทำให้เกิดปัญหาในทางกฎหมายขึ้น อีกทั้งในปัจจุบันแนวความคิดในการทำสัญญาเช่าได้เปลี่ยนแปลงไปตามสภาพเศรษฐกิจและสังคม อันทำให้สัญญาเช่าช่วงต้องเปลี่ยนแปลงไปตามไปด้วยโดยมุ่งเน้นหาประโยชน์ในทางทรัพย์สินและการค้า ดังนั้นบทบัญญัติของประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์จึงมีลักษณะที่ไม่เอื้ออำนวยต่อการพัฒนาเศรษฐกิจ จึงเห็นควรแก้ไขประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ในเรื่องการเช่าช่วงโดยบัญญัติความสัมพันธ์ระหว่างผู้ให้เช่าช่วงกับผู้เช่าช่วงให้ชัดเจน รวมทั้งควรควรบัญญัติกฎหมายเพื่อให้สภาพของสัญญาเช่าช่วงมีความสอดคล้องกับสภาพเศรษฐกิจและสังคมในปัจจุบัน อันจะเป็นหนทางหนึ่งที่ช่วยแก้ไขปัญหาเศรษฐกิจของประเทศได้