การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาพฤติกรรมการใช้สารเสพย์ติดในนักเรียนประถมศึกษาและศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างปัจจัยส่วนบุคคล แบบแผนการเลี้ยงดู การรับรู้ภาวะสุขภาพจากการใช้สารเสพย์ติด กับพฤติกรรมปฏิเสธการใช้สารเสพย์ติดและหาตัวแปรพยากรณ์ที่ร่วมพยากรณ์ พฤติกรรมปฏิเสธการใช้สารเสพย์ติดของนักเรียนประถมศึกษา ตัวอย่างประชากรเป็นเด็กวัยเรียนกลุ่มเสี่ยงต่อการใช้สารเสพย์ติดและเป็นเด็กที่กำลังศึกษาอยู่ในโรงเรียน สังกัดกระทรวงศึกษาธิการ เขตเมือง จังหวัดชลบุรี จำนวน 192 คน ซึ่งได้จากการสุ่มแบบหลายขั้นตอน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยเป็นเครื่องมือ 3 ชุด คือ แบบสอบถามการเลี้ยงดูของผู้ปกครอง แบบสอบถามการรับรู้ภาวะสุขภาพจาการใช้สารเสพย์ติด แบบสอบถามพฤติกรรมปฏิเสธการใช้สารเสพย์ติดซึ่งผ่านการหาค่าความเที่ยง ความตรง และอำนาจการจำแนก พบว่ามีค่าความเที่ยงเท่ากับ 0.62, 0.71, 0.75 ตามลำดับ และพบว่าเครื่องมือทั้ง 3 ชุด มีค่าอำนาจการจำแนกเด็กที่มีพฤติกรรมปฏิเสธ และไม่ปฏิเสธการใช้สารเสพย์ติดได้ทุกข้อ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 ผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้ 1. ค่าเฉลี่ยพฤติกรรมปฏิเสธการใช้สารเสพย์ติด ของนักเรียนประถมศึกษาอยู่ในระดับที่เหมาะสม (X('-) = 77.20, S.D. = 6.00) 2. ค่าเฉลี่ยการรับรู้ภาวะสุขภาพจากการใช้สารเสพย์ติด ของนักเรียนประถมศึกษาอยู่ในระดับดี (X('-) = 46.99, S.D. = 6.98) 3. ปัจจัยส่วนบุคคล ด้าน เพศ อายุ และการรับรู้ภาวะสุขภาพ มีความสัมพันธ์กับพฤติกรรมปฏิเสธการใช้สารเสพย์ติดของนักเรียนประถมศึกษาอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 (C = 0.173, C = 0.140 และ r = 0.404) ตามลำดับ 4. ตัวแปรที่ร่วมพยากรณ์พฤติกรรมปฏิเสธการใช้สารเสพย์ติดของนักเรียนประถมศึกษาคือ การรับรู้ภาวะสุขภาพจากการใช้สารเสพย์ติด เพศชาย และอายุ ซึ่งร่วมพยากรณ์พฤติกรรมปฏิเสธการใช้สารเสพย์ติดได้ร้อยละ 28.3 (R('2) = .283)สมการทำนายในรูปคะแนนมาตรฐาน 5. พฤติกรรมปฏิเสธการใช้สารเสพย์ติดของนักเรียนประถมศึกษา = .407(การรับรู้ภาวะสุขภาพจากการใช้สารเสพย์ติด) - .263 (เพศชาย) - .236 (อายุ)