วิทยานิพนธ์เรื่องนี้มีวัตถุประสงค์หลัก 2 ประการคือประการแรกเพื่อศึกษาพัฒนาการเรื่องสั้นลาวในด้านองค์ประกอบโดยให้ความสำคัญกับแนวคิดและการประพันธ์ ประการที่สองเพื่อวิเคราะห์พัฒนาการของเรื่องสั้นลาวที่สัมพันธ์กับการเปลี่ยนแปลงของสังคม ผลการวิจัยสรุปว่าแนวคิดที่ปรากฎในเรื่องสั้นลาวมีพัฒนาการตามสภาพการเปลี่ยนแปลงของสังคมโดยแบ่งได้เป็น4 ยุค ยุคแรกเรื่องสั้นลาวเริ่มด้วยแนวสัจจทัศน์ที่สะท้อนให้เห็นสภาพสังคมลาวซึ่งตกเป็นอาณานิคมของฝรั่งเศสจนถึงช่วงที่สหรัฐอเมริกาเข้ามาทำสงครามอินโดจีน นักเขียนเรื่องสั้นลาวในยุคแรกเริ่มด้วยนักเขียนหญิง บทบาทของตัวละครหญิงจึงโดดเด่นตั้งแต่เรื่องสั้นในยุคนี้ ยุคที่สองระหว่างพุทธศักราช 2508-2518 เรื่องสั้นลาวมีลักษณะที่แตกต่างกันตามเขตการปกครองทางการเมืองเรื่องสั้นลาวในเขตราชอาณาจักรนำเสนอแนวคิดวิพากษ์วิจารณ์การฉ้อราษฎร์บังหลวง ปัญหาการอพยพของชาวชนบทที่เข้ามาทำงานในเมืองหลวง ปัญหาซึ่งเกิดจากค่านิยมที่เปลี่ยนแปลงไป ส่วนเรื่องสั้นในเขตปลดปล่อยนำเสนอปัญหาคล้ายคลึงกันแต่มีข้อแตกต่างคือจะชี้นำนโยบายทางการเมืองพร้อมกับเสนอวิธีแก้ไขปัญหาสังคม ยุคที่สามระหว่างพุทธศักราช 2519-2530 หลังเปลี่ยนแปลงการปกครองเรื่องสั้นลาวพัฒนาจากเรื่องสั้นในเขตปลดปล่อยและเป็นเครื่องมือสำคัญในการเสนอแนวคิดทางการเมืองพร้อมกับสะท้อนให้เห็นภาพของสังคมใหม่และเสนอแนวคิดที่มุ่งรณรงค์ให้ประชาชนสนับสนุนนโยบายของรัฐบาลนอกจากนี้ยังมีเรื่องสั้นที่เสนอความขัดแย้งระหว่างปัจเจกบุคคลและสังคม ยุคที่สี่ระหว่างพุทธศักราช 2531-2540 เรื่องสั้นพัฒนาจากแนวสัจจทัศน์สังคมนิยมมาสู่แนวคิดใหม่ที่เป็นสากลมากขึ้น นักเขียนลาวแสดงความเป็นปัจเจกบุคคลและวิจารณ์นโยบายสังคมนิยม