การศึกษาเรื่อง "การใช้รหัสที่ปรากฏในงานของนักเขียนการ์ตูนไทย" นี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อชี้ให้เห็นและเข้าใจถึงการเลือกใช้รหัสของนักเขียนการ์ตูนไทย ในการถ่ายทอดทัศนคติและความคิดของคนมายังผู้อ่าน และเพื่อวิเคราะห์ให้ทราบถึงลักษณะเฉพาะในการใช้รหัสตามประเภทของการ์ตูนที่แตกต่างกันอันจะสามารถนำมาเป็นแนวทางในการสร้างสรรค์ "ตัวสาร"ให้เหมาะสมกับผู้รับสารและเป็นไปอย่างมีประสิทธิภาพ โดยใช้การศึกษาวิจัยเชิงคุณภาพ เก็บรวบรวมข้อมูลจากผลงานและสัมภาษณ์เจาะลึกนักวาดการ์ตูนประเภทต่าง ๆ ที่มีชื่อเสียงนำมาวิเคราะห์ผลโดยอาศัยกรอบทฤษฎีและแนวคิดต่าง ๆ ผลจากการศึกษาการ์ตูน 3 ประเภทคือ การ์ตูนการเมืองการ์ตูนเด็ก การ์ตูนตลกพบว่า ประเภทของการ์ตูนที่แตกต่างกันจะมีการใช้รหัสที่คล้ายคลึงกันแต่วางน้ำหนักความสำคัญไม่เท่ากัน เช่นรหัสเฉพาะของการ์ตูน รหัสภาษา มุข และรหัสเสริมอื่น ๆ ขณะเดียวกันก็มีข้อแตกต่างที่เห็นได้เด่นชัดคือ ส่วนใหญ่ของการ์ตูนการเมืองต้องการตัวอ้างอิง ขณะที่การ์ตูนเด็กและการ์ตูนตลกไม่ต้องการตัวอ้างอิงถึง และยังมีปริบทอื่น ๆ ที่เข้ามามีอิทธิพลต่อการใช้รหัส เช่นเงื่อนไขเวลา วัฒนธรรม ประสบการณ์ เป็นต้น นอกจากนี้เมื่อมุ่งศึกษาในปริบททางวัฒนธรรมจะเห็นว่า โลกของการ์ตูนเป็นโลกสมมติ ที่ได้สร้างวัฒนธรรมการ์ตูนเฉพาะของตนเองขึ้นมาชุดหนึ่ง เป็นวัฒนธรรมที่ยอมรับร่วมกันระหว่างผู้วาดในฐานะผู้ส่งสารและผู้ดูการ์ตูนในฐานะผู้รับสาร