วิทยานิพนธ์ฉบับนี้เป็นการศึกษาถึงลักษณะพิเศษของกลไกในการระงับข้อพิพาทโดยกระบวนการอนุญาโตตุลาการภายใต้อนุสัญญาว่าด้วยการระงับข้อพิพาททางการลงทุนระหว่างรัฐกับคนชาติของรัฐอื่น (THE CONVENTION ON THE SETTLEMENT OFINVESTMENT DISPUTES : ICSID) โดยชี้ให้เห็นถึงความแตกต่างของการระงับข้อพิพาทด้วยการอนุญาโตตุลาการระบบนี้ เปรียบเทียบกับการระงับข้อพิพาทที่ดำเนินการโดยองค์กร การระงับข้อพิพาทที่สำคัญอื่นๆ พร้อมทั้งศึกษาถึงองค์ประกอบในการที่อนุญาโตตุลาการของ ICSID จะสามารถเข้ามามีอำนาจพิจารณาเหนือข้อพิพาทนั้นๆ ได้ โดยพิจารณาจากบทบัญญัติ มาตรา 25 แห่งอนุสัญญาฉบับดังกล่าวเป็นหลัก การที่กรณีพิพาทใดๆ จะสามารถนำเข้าสู่กระบวนการระงับข้อพิพาทที่ดำเนินการโดยศูนย์การระงับข้อพิพาททางการลงทุนระหว่างรัฐกับคนชาติของรัฐอื่นได้นั้น จะต้องเป็นไปตามหลักเกณฑ์ที่กำหนดไว้โดยอนุสัญญาฯ ซึ่งองค์ประกอบในเรื่องดังกล่าวสามารถแบ่งออกได้เป็น 3 หลักการใหญ่ๆ กล่าวคือ หลักความยินยอมของคู่สัญญา (CONSENT OFTHE PARTIES), หลักอำนาจพิจารณาตามประเภทของข้อพิพาท (JURISDICTIONRATIONE MATERIAE) และหลักอำนาจพิจารณาตามประเภทของคู่กรณี (JURISDICTIONRATIONE PERSONAE) การศึกษาทั้งจากบทบัญญัติแห่งอนุสัญญาฯ, ข้อเท็จจริงแห่งคดีและเทียบเคียงกับหลักกฎหมายอื่นที่มีความใกล้เคียงกัน จะสามารถทำให้ทราบได้ถึงลักษณะพิเศษต่างๆ ของหลักการที่กำหนดไว้เช่นนั้น เป็นต้นว่า ความยินยอมซึ่งมีลักษณะที่ไม่อาจจะเพิกถอนได้แต่เพียงฝ่ายเดียว, การจำกัดเฉพาะแต่ประเภทข้อพิพาททางกฎหมายที่เกิดขึ้นโดยตรงจากการลงทุน, การเข้ามาเป็นผู้ทรงสิทธิในทางกฎหมายระหว่างประเทศ (SUBJECT OF INTERNATIONAL LAW) ของนักลงทุนเอกชนต่างประเทศ เป็นต้น ลักษณะพิเศษที่ด้รับการสร้างขึ้นโดยอนุสัญญาฯ เหล่านี้ ล้วนแต่มีจุดมุ่งหมายที่จะทำให้อนุสัญญาฯ ฉบับนี้สามารถบรรลุผลสำเร็จสมดังวัตถุประสงค์ที่ได้วางไว้ในการใช้เป็นเครื่องสร้างบรรยากาศที่ดีทางการลงทุน และเป็นเครื่องมือในการระงับข้อพิพาททางการลงทุนระหว่างประเทศที่มีประสิทธิภาพที่ได้รับความเชื่อถือจากประเทศภาคีสมาชิกแห่งอนุสัญญาฯ ในส่วนของประเทศไทย ซึ่งได้ลงนามต่ออนุสัญญาฯ ฉบับนี้ไว้ตั้งแต่เมื่อวันที่6 ธันวาคม 2528 แต่กระทั่งปัจจุบัน ขั้นตอนในการแสดงความจำนงค์เพื่อที่จะเข้าผูกพันโดยสมบูรณ์ต่ออนุสัญญาฯ ก็ยังมิได้มีเกิดขึ้น ไม่ว่าด้วยการให้สัตยาบันการยอมรับ หรือการให้ความเห็นชอบต่ออนุสัญญาฯ การศึกษาในประเด็นเกี่ยวกับขอบอำนาจพิจารณาโดยกระบวนการอนุญาโตตุลาการของศูนย์ฯ จะทำให้สามารถทราบได้ว่า รัฐบาลหรือหน่วยงานราชการของประเทศไทยซึ่งต่อไปประสงค์จะเข้าทำสัญญาทางการลงทุนกับนักลงทุนต่างประเทศนั้น จะได้รับผลกระทบหรือมีภาระหน้าที่ที่จะต้องผูกพันตามพันธกรณีซึ่งอนุสัญญาฯ ฉบับนี้ได้วางไว้มากน้อยเพียงไร รวมทั้งแนวทางอย่างใดๆ ที่ประเทศควรจะนำมาใช้สำหรับการตระเตรียมเพื่อรองรับต่อกรณีดังกล่าวให้ได้อย่างถูกต้องเหมาะสมและเกิดเป็นประโยชน์สูงสุด เมื่อปรากฎว่าประเทศไทยได้เข้าเป็นภาคีสมาชิกแห่งอนุสัญญาว่าด้วยการระงับข้อพิพาททางการลงทุนระหว่างรัฐกับคนชาติของรัฐอื่นนี้โดยสมบูรณ์แล้ว