เพื่อศึกษาความสำคัญของการทดสอบ patch test แบบมาตรฐานในผู้ป่วยผื่นอักเสบบริเวณมือ โดยศึกษาอัตราการให้ผลบวกต่อการทดสอบ patch test แบบมาตรฐานในผู้ป่วยผื่นอักเสบบริเวณมือพร้อมทั้งศึกษาปัจจัยทางคลินิกที่มีผลต่อผลการทดสอบ patch testแบบมาตรฐานในผู้ป่วยดังกล่าว ทำการศึกษาเป็นแบบ descriptivestudy ในผู้ป่วยผื่นอักเสบบริเวณมือ 150 รายที่มารับการรักษาที่แผนกผู้ป่วยนอก โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ โดยการซักประวัติ ตรวจร่างกาย และทำการทดสอบ patch test แบบมาตรฐาน โดยใช้สาร allergen 24 ตัว ผู้ป่วยผื่นอักเสบบริเวณมือที่เข้ารับการทดสอบมีอายุระหว่าง 5-68 ปี เป็นชาย 51 ราย หญิง 99 ราย ผลการวิจัยพบว่า อัตราการให้ผลบวกต่อการทดสอบ patchtest แบบมาตรฐานในผู้ป่วยผื่นอักเสบบริเวณมือเท่ากับ 48.7%และอัตราการให้ผลการทดสอบ relevance ในการทดสอบ patchtest แบบมาตรฐานในผู้ป่วยผื่นอักเสบบริเวณมือเท่ากับ 40.7%สาร allergen ที่ให้ผลการทดสอบสูงสุดเรียงตามลำดับคือnickel sulphate 19.3% fragrance mix 12.7% potassiumdichromate 11.8% cobalt chloride 8.7% ปัจจัยทางคลินิกที่มีความสัมพันธ์ต่อการให้ผลบวกต่อการทดสอบ ในการทดสอบ patch test แบบมาตรฐานในผู้ป่วยผื่นอักเสบบริเวณมือ ได้แก่ อาชีพก่อสร้าง ประวัติการเกิดผื่นภายหลังสัมผัสวัสดุที่มีสาร nickel เป็นส่วนประกอบ ตรวจพบผื่นบริเวณมือมากกว่า 1 ตำแหน่ง ตรวจพบตุ่มน้ำชนิดตื้น โดยพบว่าหากพบปัจจัยเหล่านี้ โอกาสการให้ผลบวกจะสูงขึ้น ส่วนปัจจัยที่หากพบจะทำให้โอกาสการให้ผลบวกต่ำลง ได้แก่ ประวัติการทำงานบ้าน ประวัติภูมิแพ้ของญาติ การศึกษาในครั้งนี้แสดงให้เห็นว่าอัตราการให้ผลบวกต่อการทดสอบ patch test แบบมาตรฐานในผู้ป่วยผื่นอักเสบบริเวณมือค่อนข้างสูง และการทดสอบ patch test แบบมาตรฐานมีความสำคัญในการแยกชนิดและหาสารที่เป็นสาเหตุของโรคผื่นอักเสบบริเวณมือ และหากพบว่าผู้ป่วยมีปัจจัยทางคลินิกที่บ่งชี้ว่าการทดสอบ patch test แบบมาตรฐานจะให้ผลบวก อันได้แก่อาชีพก่อสร้าง ประวัติการเกิดผื่นภายหลังสัมผัสวัสดุที่มีสารnickel เป็นส่วนประกอบ พบผื่นบริเวณมือมากกว่า 2 ตำแหน่งพบมีตุ่มน้ำชนิดตื้น ควรพิจารณาส่งผู้ป่วยรายนั้นมาทำการทดสอบpatch test แบบมาตรฐานมากขึ้น