วัตถุประสงค์ของการศึกษาถึงการปรับตัวของรายรับและรายจ่ายรัฐบาลต่อภาวะเงินเฟ้อในประเทศไทย ก็เพื่อทดสอบสมมติฐานของ Aghevli และ Khan (1978) ที่ว่าการขาดดุลของรัฐบาลจะทำให้เกิดภาวะเงินเฟ้อ โดยผ่านทางการขยายตัวของปริมาณเงินอันเป็นผลมาจากการชดเชยการขาดดุล และเงินเฟ้อที่เกิดขึ้นจะไปกระทบต่อขนาดของรายจ่ายรัฐบาลซึ่งมีการปรับตัวที่รวดเร็วกว่ารายรับรัฐบาล และเกิดเป็นวัฎจักร (Cycle) ขึ้น ความสัมพันธ์ระหว่างปริมาณเงินและภาวะเงินเฟ้อจึงมีลักษณะที่ส่งผลกระทบซึ่งกันและกัน (Two-WayCausality) ซึ่งสมมติฐานดังกล่าวได้รับการยืนยันว่าเป็นจริงจากการทดสอบกับประเทศไทยในช่วงปี พ.ศ.2504-17 แต่เมื่อได้นำมาทดสอบกับประเทศไทยในช่วงปี พ.ศ.2525-38 โดยได้ทำการปรับปรุงวิธีการศึกษาของ Aghevli และ Khan เพื่อให้สอดคล้องกับกระบวนการงบประมาณของไทย กลับพบว่าสมมติฐานของ Aghevli และ Khan ไม่สามารถอธิบายกระบวนการการคลังของไทยในช่วงนี้ได้ เนื่องจากรายรับของรัฐบาลมีการปรับตัวต่อภาวะเงินเฟ้อรวดเร็วกว่าการปรับตัวของรายจ่ายรัฐบาลและทางด้านค่าความยืดหยุ่นต่อรายได้ประชาชาติของรายรับรัฐบาลก็มีค่าที่สูงกว่ารายจ่ายรัฐบาลด้วย ทั้งนี้เพราะรายจ่ายรัฐบาลเป็นไปในแนวอนุรักษ์นิยมตั้งแต่ปี พ.ศ.2525 ตั้งแต่เกิดวิกฤตการณ์เงินคงคลังในปี พ.ศ.2523-24 ประกอบกับภาวะเศรษฐกิจที่รุ่งเรืองในช่วงปี พ.ศ.2531-38 ได้ส่งผลให้มีการเกินดุลงบประมาณตั้งแต่ปี พ.ศ.2531 เป็นต้นมารัฐบาลจึงไม่ต้องชดเชยการขาดดุล ปริมาณเงินจึงไม่เพิ่มขึ้นมากนัก รัฐบาลจึงสามารถรักษาภาวะเงินเฟ้อในระดับต่ำไว้ได้และไม่ก่อให้เกิดวัฎจักรดังที่กล่าวมา ส่วนผลของการศึกษาถึงรายรับและรายจ่ายรัฐบาลแยกประเภทนั้น รายจ่ายรัฐบาลที่มีค่าความยืดหยุ่นสูง (มากกว่า 1) ก็จะมีการปรับตัวต่ำ แต่ในรายรับรัฐบาลจะมีค่าความยืดหยุ่นสูงและมีการปรับตัวที่ใกล้เคียงกัน ทำให้สนับสนุนผลจากการศึกษาในตอนต้นได้เป็นอย่างดี