การศึกษานี้มีวัตถุประสงค์ที่สำคัญคือ ศึกษาความเป็นมาและโครงสร้างค่าจ้างขั้นต่ำของประเทศไทย รวมทั้งการทำงานของคณะกรรมการค่าจ้างในการกำหนดค่าจ้างขั้นต่ำ และทดสอบความสัมพันธ์เชิงเหตุผลระหว่างการเปลี่ยนแปลงของค่าจ้างขั้นต่ำกับเงินเฟ้อในประเทศไทย ผลการศึกษาการเปลี่ยนแปลงของค่าจ้างขั้นต่ำ อัตราเงินเฟ้อและการเปลี่ยนแปลงของผลิตภาพแรงงานนอกภาคเกษตรกรรมในช่วงปี 2526 - 2536พบว่า โดยส่วนใหญ่แล้วการเปลี่ยนแปลงของค่าจ้างขั้นต่ำไม่เป็นไปในทิศทางเดียวกันกับอัตราเงินเฟ้อ และการเปลี่ยนแปลงของดัชนีค่าจ้างขั้นต่ำที่แท้จริงเฉลี่ยทั่วประเทศก็ไม่มีความสอดคล้องกับการเปลี่ยนแปลงของดัชนีผลิตภาพแรงงานนอกภาคเกษตรกรรมทั้งนี้อาจจะเป็นผลมาจากระบบการกำหนดค่าจ้างขั้นต่ำที่ดำเนินการโดยคณะกรรมการค่าจ่าง โดยที่กฎหมายค่าจ้างขั้นต่ำได้กำหนดให้การกำหนดค่าจ้างขั้นต่ำจะสอดคล้องกับหลักเกณฑ์ต่าง ๆ เช่น อัตราเงินเฟ้อ, ผลิตภาพแรงงาน, อัตราการขยายตัวทางเศรษฐกิจ, ความสามารถในการจ่ายของนายจ้าง, ค่าใช้จ่ายที่จำเป็นของลูกจ้าง แต่ในทางปฏิบัติรูปแบบการกำหนดค่าจ้างขั้นต่ำอยู่ในรูปการเจรจาต่อรองระหว่าง ฝ่ายนายจ้างและฝ่ายลูกจ้างโดยมีฝ่ายรัฐบาลเป็นผู้ประสานผลประโยชน์ของทั้งสอง ฝ่ายร่วมกันซึ่งความไม่สอดคล้องกันดังกล่าว ได้ก่อให้เกิดภาวะความไม่สมดุล ของตลาดอยู่ตลอดเวลาและก่อให้เกิดความผันผวนของระบบราคา ซึ่งนำไปสู่ภาวะเงินเฟ้อ ผลการทดสอบความสัมพันธ์ในเชิงเหตุและผลระหว่างการเปลี่ยนแปลงของค่าจ้างขั้นต่ำเฉลี่ยทั่วประเทศกับอัตราเงินเฟ้อ พบว่าความสัมพันธ์มีลักษณะเป็น Unidirectional Causality จากการเปลี่ยนแปลงค่าจ้างขั้นต่ำต่ออัตราเงินเฟ้อนั่นคือ การเปลี่ยนแปลงค่าจ้างขั้นต่ำเป็นสาเหตุหนึ่งที่ทำให้เกิดเงินเฟ้อเท่านั้น แต่อัตราเงินเฟ้อไม่ได้เป็นสาเหตุของการเปลี่ยน-แปลงค่าจ้างขั้นต่ำ ซึ่งผลการทดสอบนี้สอดคล้องกับผลการศึกษาในเรื่องการกำหนดค่าจ้างขั้นต่ำดังกล่าวข้างต้น ทั้งนี้เนื่องมาจากความไม่สอดคล้องกันระหว่างการเปลี่ยนแปลงดัชนีค่าจ้างขั้นต่ำที่แท้จริงกับการเปลี่ยนแปลงของดัชนีผลิตภาพแรงงานนอก ภาคเกษตรกรรม รวมทั้งการไม่มีหลักเกณฑ์ที่แน่นอนในการกำหนดค่าจ้างขั้นต่ำของคณะกรรมการค่าจ้าง