การศึกษานี้มีจุดมุ่งหมายเพื่อหาสาเหตุของปัญหาที่สร้างความขัดแย้งทางด้านการประมง ระหว่างไทยกับพม่าในช่วงปี พ.ศ. 2531-2539 ผลการศึกษาพบว่าความขัดแย้งระหว่างไทยกับพม่าทางด้านการประมงมีสาเหตุมาจากปัจจัยภายในของไทยและปัจจัยภายนอก ดังนี้ ปัจจัยภายใน ได้แก่ การที่ประมงไทยแสวงหาสัตว์น้ำอย่างไร้ขอบเขต เพื่อสนองต่อความต้องการสัตว์น้ำในตลาดโลก จนถึงการนำไปสู่การขอสัมปทานและการลักลอบทำประมงในน่านน้ำของพม่า เมื่อทรัพยากรในน่านน้ำของไทยขาดแคลนลงปัญหาความขัดแย้งระหว่างไทยกับพม่าได้เพิ่มความรุนแรงขึ้นเมื่อพม่าและเพื่อนบ้านอื่น ๆ ประกาศเขตเศรษฐกิจจำเพาะซึ่งทำให้น่านน้ำและเขตเศรษฐกิจจำเพาะของไทยถูกปิดล้อมจนยากแก่การที่จะออกไปทำการประมงในทะเลหลวง ในขณะเดียวกันหน่วยราชการของไทย ก็ไม่สามารถควบคุมเรือประมงและทำการประมงให้อยู่ในกฎเกณฑ์สากลได้ ทั้งนี้หน่วยงานของไทยก็มีปัญหาในตัวเองด้วย ส่วนปัจจัยภายนอกคือ การที่พม่าให้ความสนใจต่อการรักษาทรัพยากรธรรมชาติในน่านน้ำของตนมากขึ้นด้วยการประกาศเขตเศรษฐกิจจำเพาะ นอกจากนี้รัฐบาลทหารพม่าได้เริ่มเปิดประเทศในปี พ.ศ. 2531 และจากการที่สามารถแก้ปัญหาการเมืองได้ระดับหนึ่ง จึงได้มีการชักนำให้ต่างชาติมาลงทุนโดยเฉพาะอย่างยิ่งในการทำประมง ดังนั้นจึงเป็นโอกาสสำคัญที่นักธุรกิจของไทยได้เข้าไปขอสัมปทานจากรัฐบาลทหารพม่าซึ่งในการนี้ได้เปิดโอกาสให้ประมงไทยบางกลุ่มลักลอบทำประมงกันมากขึ้น จึงส่งผลให้พม่าแสวงหามาตรการต่าง ๆเพื่อรักษาทรัพยากรของตน เช่น การออกระเบียบการทำประมงที่เคร่งครัด และการเสริมสร้างศักยภาพทางการป้องกันน่านน้ำของตนด้วยการใช้เรือที่สั่งซื้อจากประเทศจีนและอื่น ๆ ตรวจตราและโต้ตอบเรือประมงของไทยอย่างรุนแรงสิ่งเหล่านี้ได้นำไปสู่ความขัดแย้งระหว่างไทยกับพม่ายิ่งขึ้น