ในการศึกษาการพัฒนายาแปะผิวหนังไอโซซอร์ไบด์ ไดไนเตรตโดยการใช้ครอสลิงค์ไคโตแซนเป็นเมมเบรนควบคุมอัตราการปลดปล่อยทำการศึกษาโดยการนำไคโตแซนมาผสมกับโพลีเมอร์ที่ชอบน้ำ ได้แก่ โพลีไวนิล แอลกอฮอล์ที่มีน้ำหนักโมเลกุล30,000 70,000 และ 100,000 แป้งข้าวโพด แป้งมันฝรั่งหรือแป้งมันสำปะหลังแล้วทำการครอสลิงค์ด้วยกลูทะราลดีไฮด์ในบางสูตรตำรับของเมมแบรนที่ประกอบด้วยไคโตแซนและแป้งจะเติมพลาสทิไซเซอร์ไตรอะซีตินลงไป การเตรียมเป็นเมมเบรนทำได้โดยเทคนิคการเทเป็นแผ่นเมมเบรนที่เตรียมได้นำไปศึกษาคุณสมบัติทางเคมีฟิสิกส์ ได้แก่ ลักษณะทางกายภาพ ลักษณะพื้นผิว การดูดซึมน้ำ คุณสมบัติเชิงกล ปฏิกิริยาเคมีที่เกิดขึ้นจากการครอสลิงค์และคุณสมบัติเกี่ยวกับความร้อนและศึกษาความคงตัว เมมเบรนที่มีคุณสมบัติทางเคมีฟิสิกส์และมีความคงตัวดีจะคัดเลือกนำมาเป็นเมมเบรนควบคุมอัตราการปลดปล่อยยาในยาแปะผิวหนังเพื่อนำไปศึกษาการแพร่ผ่านผิวหนังโดยใช้คราบงูเป็นผิวหนังจำลอง ผลที่ได้พบว่า คุณสมบัติทางเคมีฟิสิกส์ของเมมเบรนขึ้นอยู่กับชนิดและปริมาณของส่วนประกอบต่าง ๆ ในตำรับ การใช้โพลีไวนิล แอลกอฮอล์ที่มีน้ำหนักโมเลกุลเพิ่มขึ้นจะทำให้เมมเบรนที่ได้มีความแข็งแรงมากขึ้น การเพิ่มปริมาณกลูทะราลดีไฮด์มีผลในการเพิ่มค่าเทนไซล์และลดการดูดซึมน้ำ สำหรับการใช้ไตรอะซีตินในสูตรตำรับที่ประกอบไปด้วยไคโตแซนและแป้งจะช่วยลดความเปราะของเมมเบรนรวมทั้งการดูดซึมน้ำ นอกจากนี้ยังพบว่าการใช้โพลีไวนิล แอลกอฮอล์ที่มีน้ำหนักโมเลกุลต่ำในอัตราส่วนที่สูงจะให้เมมเบรนที่มีความพรุนมาก และสูตรตำรับที่ประกอบไปด้วยแป้งข้าวโพดและไตรอะซีตินจะให้เมมเบรนที่มีลักษณะพื้นผิวเป็นหลุม ซึ่งส่งผลให้ยาแปะผิวหนังที่มีเมมเบรนเหล่านี้ทำหน้าที่เป็นตัวควบคุมอัตราการปลดปล่อยยา มีอัตราการปลดปล่อยยาสูงค่อนข้างใกล้เคียงกับยาแปะผิวหนังไอโซซอร์ไบด์ ไดไนเตรตในท้องตลาด