การวิจัยนี้ มีจุดมุ่งหมายเพื่อเปรียบเทียบผลของการทาเตตราซัยคลินไฮโดรคลอไรด์ความเข้มข้น 50, 100 และ 150มิลลิกรัม/มิลลิลิตร และกรดซิตริกเข้มข้น พีเอช 1 บนชิ้นเนื้อฟันที่เตรียมจากฟันเป็นโรคปริทันต์ซี่เดียวกันซี่ละ4 ชิ้น จำนวน 10 ซี่ โดยทาสารทั้ง 4 ชนิดบนชิ้นเนื้อฟันและนำไปผ่านขบวนการเตรียมตัวอย่างเพื่อศึกษาด้วยกล้องจุลทรรศน์อิเล็กตรอนชนิดส่องกราด เปรียบเทียบจำนวนรูเปิดท่อเนื้อฟัน ขนาดเส้นผ่านศูนย์กลาง และผลรวมพื้นที่หน้าตัดของรูเปิดท่อเนื้อฟัน โดยการวิเคราะห์ความแปรปรวนแบบแจงทางเดียว ผลการวิจัยพบว่ากลุ่มที่ทาเตตราซัยคลินไฮโดรคลอไรด์ ความเข้มข้น 100 และ 150 มิลลิกรัม/มิลลิลิตรให้ผลไม่แตกต่างจากการทากรดซิตริกอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ(p<0.05) ในขั้นตอนที่สองจึงเลือกเตตราซัยคลินไฮโดรคลอไรด์ความเข้มข้น 100 และ 150 มิลลิกรัม/มิลลิลิตร ทาบนผิวรากฟันโรคปริทันต์ที่ขูดหินน้ำลายและเกลารากฟันแล้วเปรียบเทียบกับการทากรดซิตริก ผลการวิจัยพบว่าสารทั้งสามชนิดทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงในลักษณะใกล้เคียงกัน โดยพบลักษณะรากฟัน 2 แบบ คือ บริเวณที่มีเคลือบรากฟันเหลืออยู่และบริเวณที่มีเนื้อฟันเผย บริเวณที่มีเคลือบรากฟันเหลืออยู่พบลักษณะแตกต่างกันออกไป บางบริเวณลักษณะเป็นรอยแยกบางบริเวณลักษณะเป็นตุ่มนูน ซึ่งคือส่วนที่เหลืออยู่ของเส้นใยซาร์ปเปย์ เห็นเส้นใยคอลลาเจนรอบๆตุ่มนูนชัดเจนส่วนบริเวณที่มีเนื้อฟันเผยพบเส้นใยคอลลาเจนเส้นสั้นๆและรูเปิดท่อเนื้อฟันขนาดเล็กทั่วไป ผลการวิจัยแสดงให้เห็นว่าเตตราซัลคลินไฮโดรคลอไรด์ความเข้มข้น 100 และ 150 มิลลิกรัม/มิลลิลิตรให้ผลในการละลายแร่ธาตุและเปลี่ยนแปลงผิวรากฟันไม่แตกต่างจากการทากรดซิตริก เตตราซัลคลินไฮโดรคลอไรด์ความเข้มข้น 100และ 150 มิลลิกรัม/มิลลิลิตร จึงน่าจะเป็นตัวเลือกที่ดีในการใช้เสริมการรักษาโรคปริทันต์