การศึกษาของโครงสร้างการพัฒนามีวัตถุประสงค์ เพื่อวิเคราะห์สภาพโครงสร้างทางกายภาพ เศรษฐกิจและสังคม รวมถึงแผนและโครงการที่สำคัญที่มีผลต่อการเปลี่ยนแปลงของพื้นที่ทำให้สามารถทราบถึงศักยภาพและปัญหาการพัฒนา นำไปสู่การกำหนดแนวทางปรับปรุงโครงสร้างการพัฒนา โดยเฉพาะโครงสร้างการพัฒนาที่สำคัญทางกายภาพ เศรษฐกิจ และสังคม (ประชากรและการบริการสังคม) จากการศึกษาพบว่า จังหวัดชลบุรีเป็นจังหวัดที่มีบทบาทสำคัญของการพัฒนาพื้นที่ชายฝั่งทะเลภาคตะวันออก ซึ่งมีแผนโครงการ และแนวทางการพัฒนาทางด้านโครงสร้างกายภาพเศรษฐกิจและการบริการสังคม เช่น โครงการถนนสายใหม่กรุงเทพฯ-ชลบุรี โครงการรถไฟความเร็วสูง โครงการปรับปรุงสนามบินสัตหีบ เพื่อจูงใจนักลงทุน อันเป็นผลให้มีการขยายตัวทางเศรษฐกิจอย่างรวดเร็ว หากขาดความประสานสอดคล้องกับลักษณะโครงสร้างของพื้นที่จะส่งผลให้เกิดการปัญหากับพื้นที่ ปัญหาสำคัญของพื้นที่เกิดกับโครงสร้างการพัฒนาได้แก่ ปัญหาใช้ที่ดินผิดประเภท การกระจายรายได้อย่างเป็นธรรม การทอดทิ้งการผลิตภาคเกษตร การอพยพจากแรงงานภาคเกษตรเข้าสู่แรงงานของภาคอุตสาหกรรม การบริการพื้นฐานไม่เพียงพอต่อความต้องการ ความต้องการที่อยู่ของแรงงานและปัญหาทางมลภาวะ(น้ำเสียและขยะ) แนวทางการปรับปรุงดังกล่าวทำให้จังหวัดชลบุรีเป็นศูนย์กลางหลักในการพัฒนา โดยแบ่งเขตการพัฒนาออกเป็น 5 เขตคือ 1. เขตศูนย์กลางการพัฒนาหลักระดับภูมิภาคได้แก่อำเภอเมือง อำเภอศรีราชา และอำเภอบางละมุง 2. เขตเมืองที่เป็นฐานเศรษฐกิจใหม่ได้แก่ อำเภอสัตหีบ 3. เขตอำเภอที่เป็นเมืองรองและการลงทุนอุตสาหกรรมประเภทนิคมอุตสาหกรรมแปรรูปเกี่ยวเนื่องการเกษตร ได้แก่ อำเภอพานทอง อำเภอบ้านบึง และอำเภอพนัสนิคม 4. เขตชุมชนเกษตรและเขตเกษตรกรรมได้แก่ อำเภอหนองใหญ่ อำเภอบ่อทอง และ 5. พื้นที่ที่มีข้อจำกัดในการพัฒนาได้แก่ บริเวณป่าสงวน และบริเวณเขตทหารซึ่งการกำหนดเขตดังกล่าวเพื่อความสอดคล้องของการพัฒนาและหากสนับสนุนบทบาทหลักของจังหวัดชลบุรีในการเป็นศูนย์กลางที่มีบทบาทหลักของการพัฒนาภาคตะวันออก นอกจากปรับปรุงโครงสร้างการพัฒนาดังกล่าวแล้ว การพัฒนาจังหวัดชลบุรีจำเป็นต้องกำหนดนโยบายเพื่อความสอดคล้องกับการพัฒนาจังหวัดอื่นในภาค ทั้งกายภาพ เศรษฐกิจ และสังคม ทำให้สามารถบรรลุวัตถุประสงค์ และเป้าหมายตามแผนพัฒนาชายฝั่งทะเลตะวันออกและแผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ