การศึกษาวิจัยเรื่องนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อให้ทราบถึงบทบาทของสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรฝ่ายค้านในสมัยรัฐบาลชวน หลีกภัย ซึ่งอยู่ในอำนาจการบริหารงานรัฐบาล ระหว่างวันที่ 13 กันยายน 2535 ถึงวันที่ 2 กรกฎาคม 2538(รวมระยะเวลา 2 ปี 7 เดือน) โดยสนใจศึกษาบทบาทการดำเนินการทำหน้าที่ในการควบคุมรัฐบาลเป็นสำคัญ นอกเหนือไปจากหน้าที่ในด้านนิติบัญญัติ โดยเน้นศึกษาการอภิปรายทั่วไปเพื่อลงมติไม่ไว้วางใจเป็นสำคัญ จากผลการศึกษาวิจัยพบว่า เป็นไปตามสมมุติฐาน 2 ข้อกล่าวคือ การยุบสภาผู้แทนราษฎรในสมัยรัฐบาล ชวน หลีกภัยมีสาเหตุมาจาก 1. การควบคุมรัฐบาลของสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรฝ่ายค้านในสมัยรัฐบาล ชวน หลีกภัย เป็นไปอย่างมีประสิทธิภาพ จนทำให้รัฐบาลไม่มีทางออกในการแก้ไขปัญหาทางอื่น นอกจากตัดสินใจ"ยุบสภา" 2. สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรฝ่ายค้านในสมัยรัฐบาล ชวนหลีกภัย มีความพร้อมและสามารถใช้สื่อมวลชนได้อย่างมีประสิทธิภาพ ในการรวบรวมพยานหลักฐานในการชี้แจงให้เห็นเกี่ยวกับเรื่องความไม่ชอบธรรมทางการเมืองของรัฐบาล ชวนหลีกภัย ในเรื่องการใช้นโยบายออก สปก.4.-01 มาเป็นเครื่องมือล้มบีบบังคับให้รัฐบาลต้องยอมยุบสภา