วิทยานิพนธ์เล่มนี้มีวัตถุประสงค์ในการศึกษาปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อการสถาปนาความสัมพันธ์ทางการทูตระหว่างจีนและเกาหลีใต้ในปี ค.ศ. 1992 โดยได้ศึกษาอิทธิพลของปัจจัยทั้งภายในและภายนอกของจีนและเกาหลีใต้มาวิเคราะห์ให้เห็นว่าปัจจัยตัวใดของแต่ละประเทศเป็นปัจจัยที่สำคัญในการนำไปสู่การตัดสินใจสถาปนาความสัมพันธ์ทางการทูตระหว่างกัน ในการศึกษานี้ ผู้เขียนได้นำกรอบความคิดแนวทางการเมืองเกี่ยวพันและแนวคิดอุดมคตินิยมและปฏิบัตินิยมมาช่วยในการวิเคราะห์ถึงปัจจัยที่คาดว่าจะมีอิทธิพลต่อการตัดสินใจสถาปนาความสัมพันธ์ทางการทูตระหว่างจีนและเกาหลีใต้ เนื่องจากผู้เขียนมองว่ากระบวนการการดำเนินนโยบายต่างประเทศของประเทศใด ๆ ก็ตาม ย่อมเป็นผลมาจากมีความเกี่ยวกันระหว่างปัจจัยภายในและปัจจัยภายนอก การตัดสินใจและการดำเนินนโยบายย่อมขึ้นอยู่กับว่าปัจจัยตัวใดจะเป็นปัจจัยหลักในการดำเนินนโยบายต่างประเทศนั้น ๆ จากการศึกษาในส่วนของจีนนั้น พบว่าการตัดสินใจสถาปนาความสัมพันธ์ทางการทูตกับเกาหลีใต้เป็นผลมาจากปัจจัยภายในเป็นปัจจัยหลัก จากการที่จีนมีการเปลี่ยนผู้นำทำให้มุมมองทั้งในด้านอุดมการณ์ เศรษฐกิจ และความมั่นคงเปลี่ยนไปจากเดิมที่เป็นแบบปิดประเทศและเน้นอุดมการณ์มาเป็นการเปิดประเทศและเน้นการพัฒนาเศรษฐกิจแทนซึ่งผู้เขียนได้นำแนวคิดอุดมคตินิยมและปฏิบัตินิจมมาประกอบกับแนวความคิดแนวทางเกี่ยวพัน เพื่อใช้ในการวิเคราะห์การดำเนินนโยบายจองจีนที่มีลักษณะเปลี่ยนแปลงไป ในขณะที่การเปลี่ยนแปลงของสภาวะแวดล้อมระหว่างประเทศซึ่งเป็นปัจจัยรอง ก็มีส่วนในการเร่งให้การตัดสินใจของจีนในการสถาปนาความสัมพันธ์ทางการทูตกับเกาหลีใต้เร็วมากขึ้นไม่ว่าจะเป็นการล่มสลายของสหภาพโซเวียต หรือการเข้าเป็นสมาชิกองค์การสหประชาชาติของเกาหลีเหนือและเกาหลีใต้ ส่วนการตัดสินใจของเกาหลีใต้นั้น จะพบว่าเป็นผลมาจากปัจจัยภายนอกเป็นสำคัญคือการเปลี่ยนแปลงนโยบายของสหรัฐฯในการประนีประนอมกับจีน ส่งผลให้เกาหลีใต้ปรับเปลี่ยนนโยบายที่มีต่อจีน จากที่เคยมีนโยบายต่อต้านคอมมิวนิสต์ หันมาแสดงความต้องการสถาปนาความสัมพันธ์ทางการทูตกับจีน เนื่องจากสหรัฐฯเป็นประเทศพันธมิตรที่สำคัญและเป็นหลักประกันในด้านความมั่นคงให้กับเกาหลีใต้เมื่อการดำเนินนโยบายของสหรัฐฯเปลี่ยนไปและอาจจะส่งผลกระทบต่อนโยบายด้านความมั่นคงของสหรัฐฯต่อเกาหลีใต้เกาหลีใต้จึงต้องปรับเปลี่ยนการดำเนินนโยบายต่อประเทศคอมมิวนิสต์ด้วย ส่วนปัจจัยภายในเกาหลีใต้ อย่างเช่นผู้นำประเทศกลุ่มธุรกิจและกลุ่มผลประโยชน์ หรือกองทัพ เป็นเพียงปัจจัยรองที่แม้ว่าจะมีอิทธิพลในการดำเนินนโยบายต่างประเทศของเกาหลีใต้ แต่ก็มีอิทธิพลน้อยกว่าบทบาทของสหรัฐฯ