วิทยานิพนธ์นี้ผู้เขียนได้พยายามนำ "ความคิด"ที่เพิ่ง "นำเข้า" จากโลกตะวันตกคือ "วาทกรรมมองมิเชลฟูโก (Michel Foucault's idea of Discourse) และแนวคิด "หลังสมัยใหม่" (idea of Postmodernism) มาปรับใช้กับการศึกษาเรื่องไทยโดยใช้กรณีของ "คุณสุวรรณ"และ "ผลงาน" ของเธอ คุณสุวรรณเป็นกวีหญิงซึ่งมีชีวิตอยู่ในช่วงรัตนโกสินทร์ตอนต้น ผลงานที่มีชื่อเสียงของเธอคือ"บทละครเรื่องอุณรุทร้อยเรื่อง" งานทั้งสองชิ้นของเธอได้รับการ "ตีตรา" จากหอสมุดวชิรญาณฯ ว่าเป็น"บทบ้าของคนบ้า" เนื่องจากการใช้"คำ" และ "วิธีการแต่ง"ที่มีรูปแบบที่แตกต่างอย่างเห็นได้ชัดจาก "วรรณกรรมมาตรฐาน"ซึ่งถือเป็น "อำนาจ" อย่างหนึ่งของ "ราชสำนัก" ในสมัยนั้น ทุกวันนี้ข้อกล่าวหาที่ว่าคุณสุวรรณ "บ้า" หรือ"ไม่บ้า" ยังเป็นที่ถกเถียงกันอยู่ อย่างไรก็ตามสิ่งที่จะนำมาใช้เป็นหลักฐานพิสูจน์ยืนยันตัวของเธอได้จบสิ้นไปพร้อมกับการตายของเธอ มีเพียงแต่ "ผลงาน" ไม่กี่ชิ้นของเธอเท่านั้นที่ "ผู้อ่าน" ในปัจจุบันจะใช้ในการทำความเข้าใจตัวเธอ และจากการทำความเข้าใจกับผลงานของเธอโดยใช้"แนวคิด" ที่ได้กล่าวมาแล้วไม่ปรากฎว่า "คุณสุวรรณบ้าแต่อย่างใด" คุณสุวรรณในฐานะ "ตัวตนทางประวัติศาสตร์"และ "ตัวตนที่ถูกตีความจากผลงานของเธอ" จึงอาจมีความเหมือน หรือแตกต่างกันก็ได้ สิ่งที่เกิดขึ้นเป็นผลของการต่อสู้กันระหว่าง "วารกรรม" ซึ่งมีความสัมพันธ์อย่างใกล้ชิดกับ "อำนาจ/ความรู้" ดังข้อสรุปที่ว่าผู้ใดสามารถ"ผลิต" และ "ทำให้" วาทกรรมนั้นเป็นที่ยอมรับของคนในสังคมได้ผู้นั้นคือ "ผู้มีอำนาจ"