วิธีการบำบัดน้ำเสียในอุตสาหกรรมน้ำมันพืชนั้นส่วนใหญ่แล้วจะใช้การบำบัดน้ำเสียโดยวิธีทางชีววิทยานั่นคือมีการเลี้ยงเชื้อจุลินทรีย์เพื่อใช้ในการย่อยสลายสารอินทรีย์ต่าง ๆในน้ำเสีย ซึ่งระบบที่นิยมใช้กันมากก็คือระบบตะกอนเร่ง(Activated Sludge) เนื่องจากน้ำเสียที่เกิดจากกระบวนการผลิตในอุตสาหกรรมน้ำมันพืชนั้นมีลักษณะเฉพาะตัวคือ 1. มีน้ำมันพืชปนมากับน้ำเสียซึ่งอยู่ในรูปของอีมัลชั่น ทำให้การกำจัดน้ำมันส่วนนี้ออกจากน้ำเสียนั้นทำได้ยาก 2. น้ำเสียที่เกิดขึ้นมีทั้งน้ำเสียที่มีฤทธิ์เป็นกรดและน้ำเสียที่มีฤทธิ์เป็นด่าง ซึ่งสภาวะการเกิดน้ำเสียทั้ง 2 ชนิดนี้เกิดขึ้นต่างเวลาและในปริมาณที่ต่างกัน จากสาเหตุดังกล่าวนี้จึงทำให้ต้นทุนในการบำบัดน้ำเสียของโรงงานอุตสาหกรรมน้ำมันพืชมีมูลค่าสูง ดังนั้นการศึกษาวิจัยนี้จึงมีจุดประสงค์เพื่อลดและควบคุมต้นทุนของระบบบำบัดน้ำสียให้อยู่ในเกณฑ์ต่ำ ต้นทุนในการบำบัดน้ำเสียสามารถแบ่งออกได้เป็นต้นทุนคงที่, ต้นทุนแปรผันและต้นทุนอื่น ๆ ซึ่งต้นทุนที่เป็นต้นทุนหลักก็คือ ต้นทุนแปรผัน ซึ่งประกอบไปด้วยต้นทุนค่าสารเคมี และต้นทุนค่าไฟฟ้า ซึ่งสารเคมีทีใช้ในระบบคือสารส้ม, โซดาไฟ, ยูเรีย ดังนั้นในการลดต้นทุนในการบำบัดน้ำเสียจึงได้มุ่งไปที่ต้นทุนแปรผันก่อนเป็นอันดับแรกโดยการสร้างบ่อเก็บน้ำเสียแต่ละชนิดแยกกันไว้ก่อนจากนั้นจึงนำน้ำเสียทั้ง 2 ชนิดมารวมกันในอัตราส่วนที่กำหนดผลคือทำให้อัตราการใช้โซดาไฟลดลง และสำหรับต้นทุนค่ายูเรีย ได้ศึกษาถึงปริมาณไนโตรเจนที่จุลินทรีย์ต้องการจริง ๆ รวมทั้งไนโตรเจนที่มีอยู่ในระบบ แล้วจึงกำหนดเป็นวิธีการที่แน่นอนก็จะทำให้ต้นทุนส่วนนี้ลดลง สำหรับค่าไฟฟ้านั้นได้มีการศึกษาถึงปริมาณออกซิเจนที่จุลินทรีย์ต้องการจริง ๆ แล้วเติมอากาศเท่าที่จำเป็น มีผลทำให้ค่าไฟฟ้าลดลง ผลการลดต้นทุนโดยวิธีดังกล่าวนี้ทำให้ต้นทุนแปรผันลดลงจาก 62.29 บาทต่อลูกบาศก์เมตรในปี พ.ศ. 2535 เหลือ 13.18 บาทต่อลูกบาศก์เมตรในปี พ.ศ. 2539 และทำให้ต้นทุนรวมลดลงจาก 85.50บาทต่อลูกบาศก์เมตร เหลือ 56.24 บาทต่อลูกบาศก์เมตรในปี พ.ศ. 2535 และ ปี พ.ศ. 2539 ตามลำดับ นอกจากนั้นยังได้มีการศึกษาถึงวิธีการควบคุมต้นทุนให้อยู่ในระดับต่ำโดยใช้วิธีการควบคุมงาน