การวิจัยครั้งนี้ มีจุดมุ่งหมายเพื่อวิเคราะห์บทบาทและความคิดเห็นของ ม.ร.ว.คึกฤทธิ์ ปราโมช ในฐานะของผู้นำทางการเมืองและนักหนังสือพิมพ์คนสำคัญคนหนึ่งของประเทศต่อประเด็นเสรีภาพและจริยธรรมหนังสือพิมพ์ไทย ผลการวิจัยพบว่า ม.ร.ว.คึกฤทธิ์ในฐานะนักการเมืองเป็นนักการเมืองที่เปิดกว้างมากกว่านักการเมืองทั่วไปซึ่งมักจะมองหนังสือพิมพ์ในเชิงลบ สมัยที่ม.ร.ว.คึกฤทธิ์เป็นนายกรัฐมนตรี ถึงแม้จะไม่ได้ยกเลิกคำสั่งคณะปฏิวัติฉบับที่17 กฎหมายการพิมพ์อันเข้มงวด ที่เป็นมรดกตกทอดมาจากยุคจอมพลสฤษดิ์ ธนะรัชต์ แต่ช่วงเวลานั้น หนังสือพิมพ์ไทยก็ได้รับเสรีภาพในระดับสูง ไม่มีการควบคุม หรือสั่งปิดหนังสือพิมพ์แม้แต่ครั้งเดียว ขณะเดียวกัน ม.ร.ว.คึกฤทธิ์ในฐานะนักหนังสือพิมพ์ก็ไม่ได้มีบทบาทเรียกร้องเสรีภาพให้หนังสือพิมพ์ ด้วยความเป็นนักปฏิบัตินิยมและไม่ได้มองเสรีภาพในเชิงอุดมคติ ทางออกของม.ร.ว.คึกฤทธิ์เมื่อถูกริดรอนเสรีภาพไปก็คือ ใช้เสรีภาพเท่าที่มีอยู่ประชดประชันเสียดสีมากกว่าจะใช้วิธีการต่อสู้เรียกร้องกับรัฐบาลโดยตรง สำหรับปัจจัยที่มีผลทำให้บทบาท และความคิดเห็นของม.ร.ว.คึกฤทธิ์ เกี่ยวกับเสรีภาพและจริยธรรมหนังสือพิมพ์ไทยเป็นลักษณะ "ไม่ควบคุม ไม่เรียกร้อง" รวมทั้งสามารถเปลี่ยนท่าทีจากหลักการเดิมอยู่ตลอดเวลา ได้แก่ ความเป็นผู้จงรักภักดีต่อสถาบันพระมหากษัตริย์ของ ม.ร.ว.คึกฤทธิ์,ความเป็นนายทุนที่เข้าใจในความเป็นธุรกิจของหนังสือพิมพ์ของ ม.ร.ว.คึกฤทธิ์, ความเป็นศิลปินซึ่งค่อนข้างเจ้าอารมณ์ของ ม.ร.ว.คึกฤทธิ์, การเป็นนักตรวจสอบรัฐบาลโดยวิธีเสียดสีข องม.ร.ว.คึกฤทธิ์, ความเป็นผู้โดดเด่นด้านความสัมพันธ์กับผู้นำรัฐบาลของ ม.ร.ว.คึกฤทธิ์, การเป็นนักวิเคราะห์สถานการณ์ชั้นเยี่ยมของ ม.ร.ว.คึกฤทธิ์ และความเป็นนักปฏิบัตินิยมของ ม.ร.ว.คึกฤทธิ์