?? จุดมุ่งหมายของวิทยานิพนธ์เรื่องนี้คือ?เพื่อศึกษาโครงสร้างการค้าภายในภูมิภาคของกลุ่มประเทศในเอเซียแปซิฟิกรวมทั้งพิจารณาบทบาทของอัตราการเติบโตในการค้าภายในอุตสาหกรรมเดียวกัน?(Intra-Industry Trade) และการค้าระหว่างอุตสาหกรรม?(Inter-industry Trade)?ที่มีผลต่อการเจริญเติบโตในมูลค่าการค้ารวม?โดยวิเคราะห์ที่มาของการเติบโตในมูลค่าการค้ารวมเปรียบเทียบในช่วงปี?1985-1989?และ?1989-1993?ตลอดจนศึกษาถึงปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อระดับการค้าภายในอุตสาหกรรมของประเทศไทยกับประเทศ?ASEAN?โดยการศึกษาในครั้งนี้พิจารณาสินค้าอุตสาหกรรมจำแนกตามระบบ?SITC2 หลัก?ของ?United Nations ผลการศึกษาพบว่า?ทุกกลุ่มประเทศภายในภูมิภาคเอเซีย-แปซิฟิกมีการค้าภายในภูมิภาคเป็นส่วนสำคัญในการค้าระหว่างประเทศและมีมูลค่าเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ?ในช่วงปี?1985-1993?การค้าส่วนใหญ่ที่เกิดขึ้นเป็นการค้าในสินค้าอุตสาหกรรมและการเติบโตของการค้าจากทุกกลุ่มประเทศในภูมิภาคมาจากบทบาทของการเติบโตในการค้าภายในอุตสาหกรรมเดียวกันเป็นหลัก?โดยเฉพาะในช่วงปี?1989-1993?การค้าภายในอุตสาหกรรมเดียวกันเพิ่มความสำคัญขึ้นจากช่วงปี?1985-1989?มาก?กล่าวคือมีบทบาทต่อการค้ารวมมากกว่าการค้าระหว่างอุตสาหกรรมในทุกกลุ่มประเทศโดยเฉพาะกลุ่ม?East Asia และ ANZCERTA มีการเติบโตของการค้าในภูมิภาคเอเซีย-แปซิฟิก?เป็นผลมาจากการเติบโตของการค้าภายในอุตสาหกรรมเดียวกันทั้งสิ้น????? ส่วนปัจจัยที่มีผลต่อระดับการค้าภายในอุตสาหกรรมเดียวกันในกรณีของประเทศไทยกับประเทศคู่ค้าในกลุ่ม?ASEANได้แก่ความคล้ายกันในด้านปัจจัยการผลิต?ความซับซ้อนและการใช้เทคโนโลยีในการผลิต?ซึ่งทำให้เกิดความหลากหลายในสินค้าและระดับการลงทุนจากต่างประเทศได้สร้างเครือข่ายการผลิตระหว่างประเทศภายในกลุ่ม?ASEAN?โดยญี่ปุ่นมีบทบาทสำคัญในการสร้างเครือข่ายการลงทุนดังกล่าว?ปัจจัยทั้งสามนี้มีผลให้สัดส่วนการค้าภายในอุตสาหกรรมเดียวกันสูงขึ้น?ส่วนอุปสรรคทางการค้าประกอบด้วยอุปสรรคทางธรรมชาติและเชิงนโยบาย?โดยสิ่งกีดขวางทางธรรมชาติคือ?ระยะทางระหว่างประเทศ?ส่งผลให้สัดส่วนการค้าภายในอุตสาหกรรมเดียวกันต่ำลงส่วนสิ่งกีดขวางเชิงนโยบายที่สำคัญได้แก่อัตราภาษีศุลกากรซึ่งในการศึกษานี้พบว่าไม่มีผลอย่างมีนัยสำคัญต่อสัดส่วนการค้าภายในอุตสาหกรรมเดียวกัน?ส่วนปัจจัยทางด้านความคล้ายกันของรายได้ต่อหัวก็พบว่าไม่มีผลอย่างมีนัยสำคัญต่อสัดส่วนการค้าภายในอุตสาหกรรมเช่นเดียว????? เนื่องจากการขยายตัวทางการค้าผ่านการค้าภายในอุตสาหกรรมเดียวกันมีบทบาททวีความสำคัญมากขึ้นเรื่อยๆ?ในภูมิภาคเอเซีย-แปซิฟิก?ดังนั้นนโยบายการลดอุปสรรคทางการค้าในภูมิภาคนี้?ไม่น่าที่จะก่อให้เกิดต้นทุนการปรับตัวเพิ่มสูงขึ้นเท่ากับกรณีที่ประเทศมีโครงสร้างทางการค้าพึ่งพิงการค้าระหว่างอุตสาหกรรมเป็นหลัก?ดังนั้น?กลุ่มความร่วมมือทางเศรษฐกิจของประเทศในเอเซีย-แปซิฟิก?ควรดำเนินการร่วมกันในการประสานแผนการลดข้อกีดกันทางการค้าลง?เพื่อขยายปริมาณการค้าในภูมิภาคนี้ต่อไป