การศึกษาวิจัยในครั้งนี้มีจุดมุ่งหมายเพื่อศึกษาถึงรูปแบบการค้าของประเทศไทยกับประเทศในภูมิภาคเอเซียแปซิฟิก รวมไปถึงประโยชน์เนื่องจากการรวมกลุ่มทางเศรษฐกิจของประเทศในภูมิภาคนี้ โดยมีรายละเอียดการศึกษาเป็นข้อดังนี้ 1.โครงสร้างการค้าระหว่างไทยกับเอเปก 2. ปัจจัยกำหนดการค้าระหว่างไทยกับเอเปก และอธิบายโครงสร้างการค้าของไทยกับประเทศในเอเปกและ 3. โอกาสและแนวโน้มการค้าของไทยกับเอเปก ข้อมูลที่ใช้ในด้านการค้าระหว่างประเทศมีแหล่งที่มาจาก UnitedNations Statistic Office, "Commodity Trade Statistic" UN, และ "Foreign Trade Statistics of Asia and the Paciffic" ESCAPส่วน ข้อมูลด้านแรงงานและทุน ได้มาจาก Balassa's Factor Proportion Data โดยข้อมูลเหล่านี้จะใช้ในการวิเคราะห์ดัชนีการค้า ๆ และ model ค่าดัชนีการค้าที่ใช้ในการวิเคราะห์ในครั้งนี้ได้แก่ Intra-Industy Trade (IIT), Revealed Comparative Advantage (RCA), Trade Intensity Index (TII), Trade Complemetary Index (TCI), และ Trade Bias Index (TBI) ซึ่งเป็นดัชนีที่ใช้ในการวัดการค้าระหว่างประเทศในรูปแบบต่าง ๆ และใช้ 3 model ในการวิเคราะห์คือ 1. การวัดสัดส่วนของการใช้ปัจจัยการผลิต 2. ปัจจัยที่มีผลต่อ Intra-Industry Trade และ 3. ปัจจัยที่มีผลต่อความได้เปรียบโดยเปรียบเทียบ (RCA) รูปแบบการค้าของประเทศไทย กับประเทศพัฒนาแล้วในภูมิภาคเอเซีย-แปซิฟิก จะเป็นไปในลักษณะที่สอดคล้องกับ Factor Proportion Modelสำหรับการค้าระหว่างไทยกับ ASEAN หรือ NICs จะเป็นในลักษณะIntra-Industry Trade โดยเฉพาะอย่างยิ่งการค้าระหว่างไทยกับอาเซียนนอกจากนั้น การศึกษาพบว่าประเทศไทยมี trade intensity กับกลุ่มประเทศอาเซียมากที่สุดเนื่องจากตั้งอยู่ในภูมิภาคเดียวกันและมีสถานะหลาย ๆอย่างคล้าย ๆ กัน เช่น วัฒนธรรม ศาสนา และ ภาษาเป็นต้น การเพิ่มขึ้นของการค้าระหว่างประเทศจะมากยิ่งขึ้นถ้าประเทศต่าง ๆ ในภูมิภาครวมกลุ่มกันโดยมีการกำหนดให้เกิดการค้าและการลงทุนอย่างเสรี หากประเทศในกลุ่มเอเซียแปซิฟิกร่วมมือกันในทางเศรษฐกิจ จะทำให้ประเทศสมาชิกได้รับประโยชน์จากการค้าเสรีมากขึ้น