นักเทวนิยมต่างก็ยอมรับร่วมกันว่า พระเจ้าจะเป็นพระเจ้าได้นั้น พระองค์จะต้องสูงสุดและมีค่าควรแก่การกราบไหว้นมัสการ ฮาร์ตชอร์นยอมรับหลักการอันนี้และได้ชี้ให้เห็นว่า ทางเลือก 2 ทางแต่เดิมอันนี้ได้ ฮาร์ตชอร์นอภิปรายให้เห็นว่า ถ้าเราเลือกที่จะเดินตามแนวทางของเทวนิยมแบบคลาสสิค พระเจ้าก็จะไม่สูงสุด เพราะถ้าหากพระเจ้าและโลกแยกจากกันอย่างเด็ดขาด ก็ย่อมมีบางสิ่งบางอย่างที่สูงกว่าพระองค์และโลก มีบางสิ่งบางอย่างที่บรรจุทั้งพระองค์และโลกเข้าไว้ด้วยกัน ตรงข้าม ถ้าหากเราเลือกที่จะเดินตามแนวทางของสรรพเทวนิยม พระเจ้าก็จะเป็นผู้ที่ไม่น่ากราบไหว้นมัสการ เพราะพระองค์ทรงเปี่ยมไปด้วยความชั่วร้ายเนื่องจากดูเหมือนว่าโลกเต็มไปด้วยความชั่วร้าย ถ้าหากพระเจ้าเป็นสิ่งเดียวกับโลก พระองค์ก็ย่อมเต็มไปด้วยความชั่วร้าย แนวทางทั้งสองประสบปัญหาดังกล่าวก็เพราะพระเจ้าทรงมีขั้วเดียว ฮาร์ตชอร์นได้ประสานแนวความคิดของเทวนิยมแบบคลาสสิคและสรรพเทวนิยมเข้าไว้ด้วยกันในปรัชญาของท่าน ผลจึงตามมาว่าพระเจ้าตามทรรศนะของท่านมีลักษณะ 2 ขั้ว ขั้วหนึ่งเป็นนามธรรมส่วนอีกขั้วหนึ่งเป็นรูปธรรม โลกของเราอยู่ในขั้วรูปธรรมของพระองค์ ปรัชญาของฮาร์ตชอร์นช่วยแก้ปัญหาทั้งหมดที่เทวนิยมแบบคลาสสิคและสรรพเทวนิยมเผชิญ พระเจ้าตามทรรศนะของฮาร์ตชอร์นจึงทั้งสูงสุดและมีค่าควรแก่การกราบไหว้นมัสการ พระเจ้าตามทรรศนะของฮาร์ตชอร์นไม่ได้แยกอยู่ต่างหากจากโลกทั้งหมดเหมือนดั่งที่ชาวเทวนิยมแบบคลาสสิคเข้าใจ แต่ในเวลาเดียวกันพระองค์ก็ไม่ได้เป็นสิ่งเดียวกันกับโลกเหมือนดังที่ชาวสรรพเทวนิยมคิด เราสามารถพบพระเจ้าได้ในโลกนี้ พระเจ้าตามทรรศนะของฮาร์ตชอร์นยังทรงมีความดีครบครัน แต่ทรงมีสรรพเดชะ และสรรพญาณในความหมายที่เปลี่ยนไปจากเดิม นี้หมายความว่า พระเจ้ายังทรงเป็นองค์ความดีแบบที่ชาวเทวนิยมคลาสสิคคิดส่วน สรรพเดชะของพระองค์ถึงแม้จะไม่เปลี่ยนแปลง แต่ก็ไม่ได้หมายความว่า พระองค์ประสงค์จะทำอะไรก็ได้ทุกอย่างเหมือนที่ชาวเทวนิยมคลาสสิคเข้าใจ ส่วนสรรพญาณของพระองค์นั้นหมายถึง พระองค์ทรงรู้ศักยภาพหรือความเป็นไปได้ในฐานะความเป็นไปได้และรู้สิ่งที่เกิดขึ้นจริงในฐานะเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นจริง มิใช่ความรู้ล่วงหน้าสมบูรณ์อย่างในเทวนิยมแบบคลาสสิค