งานวิจัยสหสาขาวิชานี้ศึกษาลักษณะทางภาษาของเรื่องเล่าภาษาไทย โดยวิเคราะห์หัวใจการสื่อสาร 4 ด้าน ได้แก่การแสดงเครื่องหมายบ่งเวลา การแสดงเครื่องหมายบ่งความเป็นเหตุผล การระบุลักษณะของบุคคลในเรื่องเล่า และการพรรณนาสถานที่ ข้อมูลที่ศึกษาได้มาจากนวนิยายเรื่อง"สี่แผ่นดิน" ของ ม.ร.ว.คึกฤทธิ์ ปราโมช จุดประสงค์ของงานนี้คือวิเคราะห์ภาษาในปริบทที่กว้างขวางทางวัฒนธรรมโดยใช้มโนทัศน์ และแนวคิดของทฤษฎีสัมพันธสารเป็นหลักในการวิเคราะห์ เพราะผู้วิจัยเห็นว่าเหมาะสมกว่าการใช้หลักไวยากรณ์ดั้งเดิม ซึ่งมีคำศัพท์เฉพาะที่ใช้อธิบายภาษาตะวันตกเป็นส่วนใหญ่ นอกจากนั้น งานวิจัยนี้ยังใช้แนวคิดทางปรัชญาภาษาซึ่งริเริ่มโดยวิลเฮล์ม วอน ฮุมโบลด์ที่พัฒนาต่อมาโดยเบนจมิน ลี วอร์ฟ (เป็นที่รู้จักกันในนาม "สมมติฐานวอร์ฟ"๗ และล่าสุดแนวคิดดังกล่าวกลายเป็นทฤษฎี "ภาษาสร้างความเป็นจริง" ที่เสนอโดยนักภาษาศาสตร์ชาวอเมริกันชื่อจอร์จ ดับเบิลยู เกรซ ผลการวิเคราะห์ภาษาของเรื่องเล่าไทยแสดงให้เห็นว่าการที่ภาษาไทยไม่มีการบ่งเวลาและเหตุผลโดยใช้หน่วยคำเป็นเครื่องหมาย ทำให้เรื่องเล่าของไทยมีลักษณะเด่น คือการลำดับเหตุการณ์ตามการเกิดก่อนเกิดหลัง และใช้สันธานแสดงผลมากกว่าเหตุ การบ่งอย่างชัดแจ้งว่าเหตุการณ์ที่พูดถึงเป็นเรื่องในอดีต หรือเป็นเหตุ ปรากฎน้อยมาก และดูเหมือนจะไม่มีความสำคัญในภาษาไทย ลักษณะนี้สอดคล้องกับโลกทัศน์เรื่องกฎแห่งกรรม ซึ่งเน้นผลของการกระทำมากกว่าเหตุการไม่ใช้คำขยายคำนามในภาษาไทยทำให้มีการระบุลักษณะบุคคลในเรื่องเล่าโดยกล่าวถึงพฤติกรรมหรือการกระทำ ความจริงข้อนี้สะท้อนความเชื่อของคนไทยที่ว่าปัจจุบันเป็นผลของการกระทำในอดีต นอกจากนั้น ภาษาที่ใช้ในการบ่งสถานที่ในเรื่องเล่าภาษาไทยดูเหมือนจะมีความสำคัญมากกว่าการบ่งเวลา สถานที่ในภาษาไทยสื่อความถึงสถานภาพ เช่น โดยการระบุตำแหน่งของเรือนที่อยู่ว่าอยู่ชั้นบน (สูง) หรือชั้นล่าง (ต่ำ) นอกจากนั้นสถานภาพและความสูงต่ำยังบ่งบอกโดยคำเรียกขานในภาษาไทยอีกด้วย ลักษณะนี้สะท้อนให้เห็นความเหลื่อมล้ำต่ำสูงในโลกทัศน์ของคนไทย