การวิจัยครั้งนี้มีจุดมุ่งหมายเพื่อศึกษาขีดจำกัดความเครียด ณจุดที่เกิดคอคอดของสองวัสดุคือ แผ่นเหล็กเกรด SPCC-SD ที่มีความหนา0.8 มิลลิเมตร กับแผ่นอะลูมิเนียมเกรด AA1100 ที่มีความหนา 1.0 มิลลิเมตรมีการสร้างแบบจำลองสองแบบเพื่อหาค่าขีดจำกัดความเครียดเปรียบเทียบกับค่าที่ได้จากการทดลอง ซึ่งค่าขีดจำกัดความเครียดจากการทดลองหาได้จากจุดที่ความชันของกราฟแรงดึงกับระยะยึดมีค่าเท่ากับศูนย์ แบบจำลองแบบแรกเป็นการศึกษาค่าขีดจำกัดความเครียดโดยทางทฤษฎีของฮิลล์ ซึ่งมีค่าเท่ากับความชันของกราฟกึ่งลอการิทึมของความเค้นกับความเครียด ณ จุดที่มีความชันเท่ากับ [K/(1+(...)p)] ซึ่งเป็นค่าคงที่ที่เกี่ยวข้องกับคุณสมบัติแอนไอโซทรอปีของโลหะ แบบจำลองแบบที่สองเป็นการศึกษาขีดจำกัดความเครียดโดยใช้ค่า STRAIN HARDENING EXPONENT, n ซึ่งนิยามไว้เท่ากับความชันของกราฟลอการิทึมของความเค้นกับความเครียด จากผลการทดลองของเหล็กแผ่น พบว่าค่าขีดจำกัดความเครียดที่ได้จากการทดลองมีความความสัมพันธ์เชิงเส้นกับค่าที่ได้จากแบบจำลองทางทฤษฎีของฮิลล์อย่างมีนัยสำคัญที่ระดับ .01 แต่ไม่มีความสัมพันธ์เชิงเส้นกับค่าที่ได้จากแบบจำลองค่า n ที่ระดับนัยสำคัญเดียวกันแม้ว่าแบบจำลองทางทฤษฎีมีค่าเฉลี่ยใกล้เคียงกับค่าเฉลี่ยที่ได้จากการทดลองมากกว่าค่าเฉลี่ยที่ได้จากแบบจำลองค่า n แต่ค่าเฉลี่ยของสองแบบจำลองกับค่าเฉลี่ยที่ได้จากการทดลองกลับมีค่าแตกต่างกันไม่มากนักคือ -0.0056(-2.3%) และ 0.0078 (3.2%)ตามลำดับ จากผลการทดลองของอะลูมิเนียมแผ่น พบว่าขีดจำกัดความเครียดที่ได้จากแบบจำลองทางทฤษฎีมีค่าเฉลี่ยใกล้เคียงกับค่าเฉลี่ยที่ได้จากการทดลองมากกว่าค่าเฉลี่ยที่ได้จากแบบจำลองค่า n อย่างชัดเจนคือ -0.0077 (-10.5%)และ 0.0292 (39-8%) ตามลำดับ แสดงว่าการใช้แบบจำลองทางทฤษฎีของฮิลล์มีความใกล้เคียงกับผลการทดลองมากกว่าแบบจำลองค่า n