การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อเปรียบเทียบวิธีการประมาณพารามิเตอร์ใน การวิเคราะห์ความแปรปรวนร่วมเมื่อการแจกแจงความคลาดเคลื่อนสุ่มไม่เป็น แบบปกติระหว่างวิธีบูตสแตรป กับวิธีตัวประมาณเอ็ม โดยจะศึกษาเมื่อการแจกแจงความคลาดเคลื่อนสุ่ม เป็นแบบสมมาตรหางยาว คือการแจกแจงโลจิสติกและการแจกแจงแบบปกติปลอมปนเมื่อมีสกลแฟคเตอร์ 3,5,10 และ 20เปอร์เซ็นต์การปลอมปน 5,10,15 และ 25 กับการแจกแจงความคลาดเคลื่อนสุ่มเป็นแบบเบ้ คือการแจกแจงแกมมา กำหนดค่าพารามิเตอร์ oc = 2 กับ(...)> 4 ทุกการแจกแจงจะศึกษาตัวแปรร่วมขนาด 1,3 และ 5 จำนวนวิธีปฏิบัติ3, 5 และ 7 ระดับนัยสำคัญ (...) = 0.01 และ 0.05 ขนาดตัวอย่างในแต่ละวิธีปฏิบัติ 5,10,20 และ 30 ในการคัดเลือกวิธีการประมาณพารามิเตอร์จะพิจารณาจากค่าอำนาจการทดสอบที่สามารถควบคุมความน่าจะเป็นของความผิด-พลาดประเภทที่ 1 ได้เกณฑ์ของ BRADLEY ข้อมูลที่ใช้ในการทดลองนี้จำลองด้วยโปรแกรมคอมพิวเตอร์โดยใช้เทคนิคมอนติคาร์โล กระทำซ้ำ ๆ กัน 1,000 ครั้ง ผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้ 1. การควบคุมความน่าจะเป็นของความผิดพลาดประเภทที่ 1 ในกรณีการแจกแจงโลจิสติกวิธีการประมาณพารามิเตอร์ทั้ง 2 วิธี สามารถควบคุมได้ทุกกรณีแต่ไม่สามารถควบคุมได้ทุกกรณีเมื่อการแจกแจงเป็นแบบปกติปลอมปนและการแจกแจงแกมมาทั้งค่าพารามิเตอร์ (...) = 2 กับ (...)> 4 การควบคุมความน่าจะเป็นของความผิดพลาดประเภทที่ 1 สามารถควบคุมได้ดีขึ้นเมื่อขนาดตัวอย่างในวิธีปฏิบัติและ ระดับนัยสำคัญเพิ่มขึ้น 2. อำนาจการทดสอบ การแจกแจงเป็นแบบปกติปลอมปนและการแจกแจงโลจิสติกเมื่อขนาดตัวอย่างเท่ากับ 5 วิธีบูตสแตรปจะให้ค่าอำนาจการทดสอบสูงกว่าวิธีตัวประมาณเอ็ม เมื่อขนาดตัวอย่างเพิ่มขึ้น วิธีตัวประมาณเอ็มจะให้ค่าอำนาจการทดสอบสูงกว่าวิธีตัวประมาณบูตสแตรป การแจกแจงแบบแกมมา พบว่าวิธีตัวประมาณเอ็มจะให้ค่าอำนาจการทดสอบสูงกว่าวิธีตัวประมาณบูตสแตรปทุกกรณี และที่ค่าพารามิเตอร์ (...)= 2จะให้ค่าอำนาจการทดสอบสูงกว่าที่ (...)> 4 ทุกการแจกแจงที่ศึกษาค่าอำนาจการทดสอบจะแปรผันตามขนาดตัวอย่างและระดับนัยสำคัญ แต่จะแปรผกผันกับจำนวนตัวแปรร่วมและจำนวนปฏิบัติ