การศึกษาครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อวิเคราะห์ผลกระทบของโครงการพักอาศัยขนาดใหญ่ที่มีต่อการพัฒนาเมือง โดยพิจารณาถึงการเปลี่ยนแปลงของชุมชนที่สมบูรณ์แบบในตนเองเป็นชุมชนที่พึ่งพาเมืองแม่เป็นหลัก ที่มีผลต่อประชากร การจ้างงานและการเดินทาง ผลการศึกษาปรากฎว่า ในเบื้องต้นแนวความคิดของโครงการพักอาศัยขนาดใหญ่เป็นชุมชนใหม่ที่พึ่งพาตนเอง โดยปริมาณการจ้างงานและผู้ที่ทำงานภายในชุมชนใหม่จะมีความสมดุลย์กัน กล่าวคือ ความต้องการแรงงานในชุมชนสอดคล้องกับความสามารถในการทำงานของผู้ที่พักอาศัยในพื้นที่เดียวกันส่งผลให้การเดินทางของผู้ที่พักอาศัยอยู่ในชุมชนใหม่ซึ่งทำงานอยู่ภายนอกชุมชนมีสัดส่วนลดน้อยลงเช่นเดียวกับปริมาณการเดินทางของผู้ที่เข้ามาทำงานในชุมชนใหม่ อย่างไรก็ตาม ภายหลังจากที่ชุมชนใหม่ดังกล่าวมีการเปลี่ยนแปลงเป็นชุมชนที่พึ่งพอเมืองหลักแล้ว จำนวนผู้ที่พักอาศัยซึ่งทำงานอยู่ในชุมชน และผู้ที่เดินทางเข้า - ออก ชุมชนมีความแตกต่างไปจากเดิมเป็นอย่างมาก โดยสัดส่วนของผู้ที่พักอาศัย และทำงานภายในชุมชนใหม่ลดลงขณะที่จำนวนผู้เดินทางเข้า - ออก โครงการไม่ว่าจะเป็นการเดินทางออกไปทำงานของผู้ที่พักอาศัยในชุมชน หรือการเดินทางเข้ามาทำงานของผู้ที่อาศัยอยู่นอกชุมชน กลับเพิ่มสูงขึ้น และมีผลกระทบต่อปริมาณการเดินทางในบริเวณพื้นที่นอกโครงการมากขึ้นด้วย การเปลี่ยนแปลงจากชุมชนที่สมบูรณ์แบบในตนเองเป็นชุมชนพึ่งพอเมือง เหลักของโครงการพักอาศัยขนาดใหญ่ จึงมีผลเชื่อมโยงถึงจำนวนผู้ที่เข้ามาอยู่อาศัยและทำงานภายในชุมชน รวมทั้งปริมาณการเดินทางที่เกิดขึ้นภายในและภายนอกชุมชนอย่างชัดเจน โดยเฉพาะการเดินทางเข้า - ออก นอกชุมชนแห่งใหม่นี้นับว่ามีบทบาทสำคัญอย่างยิ่งต่อชุมชนเดิม ซึ่งหน่วยงานภาครัฐควรกำหนดมาตรการหรือกลไกต่าง ๆ ขึ้น เพื่อลดผลเสียภายนอกที่เกิดขึ้นให้น้อยที่สุด