การวิจัยครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาถึงปัญหาอาชญากรรมในเมืองที่เกี่ยวข้องกับสภาพแวดล้อมทางกายภาพ เพื่อเสนอแนะแนวทางการแก้ไขปรับปรุง และมาตรการอื่นเพื่อให้เกิดประสิทธิผลในการควบคุมอาชญากรรม การศึกษาได้เลือกพื้นที่ศึกษาในเขตพื้นที่รับผิดชอบของสถานีตำรวจนครบาลพญาไท เป็นตัวแทนของชุมชนเมือง ศึกษาจากข้อมูลเอกสาร การเก็บข้อมูลพื้นที่ ศึกษาจากภาพถ่ายทางอากาศ การเดินสำรวจ และ เก็บข้อมูลคดี3 ปี (พ.ศ. 2535 2537) แบ่งพื้นที่ออกเป็นพื้นที่ 5 เขตย่อยศึกษาใน 2 ระดับคือ สภาพแวดล้อมทั่วไป ได้แก่ การใช้ที่ดิน และสภาพแวดล้อมเฉพาะ ได้แก่ สภาพกายภาพใน ชุมชน สิ่งปลูกสร้าง การเข้าถึง แสงสว่าง ฯลฯ ผลการศึกษาพบว่าในพื้นที่ศึกษามีบริเวณที่เอื้ออำนวยให้เกิดคดีอาชญากรรม 19 แห่ง คดีอาชญากรรมที่เกิดขึ้นมีการกระจุตัวอยู่ในบริเวณใดบริเวณหนึ่งที่มีสภาพแวดล้อมเฉพาะอย่าง ในระดับสภาพแวดล้อมทั่วไปพบว่า 1) ในบริเวณที่มีสิ่งปลูกสร้างหนาแน่น เช่น ชุมชนแออัด จะมีสถิติสูง และความสัมพันธ์ของคดีกับการใช้ที่ดินมีความสัมพันธ์ในการเกิดคดีมาก น้อย แตกต่างกัน 2) ย่านการค้าจะเป็นจุดที่มีโอกาสเกิดคดีได้มากกว่าในย่านพักอาศัย และย่านสถานที่ราชการตามลำดับ 3) ย่านการใช้ที่ดินมีความต่อเนื่อง เช่น ชุมชนแออัด และ ย่านพาณิชยกรรม สำหรับในระดับสภาพแวดล้อมเฉพาะที่ พบว่า 1) ปัจจัยด้านแสงสว่างการเข้าถึง การออกแบบผังชุมชน และ ประสิทธิภาพในการควบคุมพื้นที่ทุกบริเวณ เป็นปัจจัยแฝงอย่างหนึ่งที่สำคัญในการเปิดหรือปิดช่องโอกาสสำหรับอาชาญากรที่ฉวยโอกาส 2) ภาพสะท้อนของพฤติกรรมของคนในชุมชนที่แสดงให้เห็นได้ด้วยตาเปล่าเช่นการแสดงออกด้วยการมีส่วนร่วมในการดูแลพื้นที่ในชุมชน มาตรการรักษาความปลอดภัย ความสะอาดเรียบร้อยของชุมชนฯลฯ ข้อเสนอแนะที่ได้จากการศึกษาในการป้องกันอาชญากรรมได้แก่การปรับปรุงสภาพแวดล้อมทางกายภาพที่มีอยู่ด้วยการปรับปรุงฟื้นฟูเพื่อให้เกิดลักษณะทางกายภาพที่เป็นอุปสรรคต่อการประกอบอาชญากรรมมากที่สุด เช่น เพิ่มประสิทธิภาพในการเข้าถึงพื้นที่ การจัดระเบียบพื้นที่ให้ชัดเจน และ เสริมด้วยการปลูกฝัง สร้างทัศนคติ ความรู้สึกในการมีส่วนร่วมและรับผิดชอบของคนในชุมชน ซึ่งจะนำไปสู่การควบตคุมอาชญากรรมในชุมชน