การวิจัยครั้งนี้มีจุดมุ่งหมายเพื่อศึกษาถึงความเป็นเมืองหลักของเชียงใหม่ ว่าได้มีหน้าที่ตามบทบาทของเมืองหลัก ในแง่ของการกระจายความเจริญพื้นที่ในเขตอิทธิพลได้หรือไม่ โดยใช้กรอบการศึกษาตามแนวคิดทฤษฎีขั้วความเจริญ (Growth Pole Theory) ซึ่งเชื่อว่าถ้าเชียงใหม่สามารถเป็นขั้วที่จะกระจายความเจริญได้จะต้องเกิดความเจริญขึ้นที่เชียงใหม่ก่อนโดยภาคเศรษฐกิจของเชียงใหม่ จะต้องมีความสัมพันธ์ และ มีอิทธิพลครอบงำต่อภาคเศรษฐกิจของจังหวัดในเขตอิทธิพล ในการวิเคราะห์ ใช้แนวคิดความเจริญเติบโตของภูมิภาค (Theory of Regional Economic Growth) เพื่อวิเคราะห์ระดับความเจริญของเชียงใหม่คำนวณหาค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์ (CorrelationCoefficient) เพื่อทดสอบความสัมพันธ์ระหว่างภาคเศรษฐกิจของเชียงใหม่และจังหวัดในเขตอิทธิพล และใช้วิธีการหาค่าอัตราส่วนที่ตั้ง (LQ :Location Quatient) ในการหากิจกรรมที่เป็นฐานการส่งออกในแต่ละจังหวัดเพื่อพิจารณาทิศทางการค้าที่เกิดขึ้นในภูมิภาคที่ศึกษา ผลการศึกษาพบว่า ภาคเศรษฐกิจของเชียงใหม่มีความเจริญเติบโตในระดับสูง โดยมีพื้นฐานมาจากการขยายตัวของภาคบริการเป็นหลัก ส่วนจังหวัดในเขตอิทธิพลนั้น มีลักษณะการพัฒนาตามทิศทางเศรษฐกิจพื้นฐานในแต่ละจังหวัด ความเจริญโดยส่วนใหญ่เกิดจากศักยภาพที่มีอยู่ ประกอบกับการส่งเสริมจากภาครัฐ ภาคเศรษฐกิจของเชียงใหม่ และเขตอิทธิพล มีความสัมพันธ์กันในระดับหนึ่ง โดยเชียงใหม่เป็นผู้ส่งออกในภาคบริการ ในขณะเดียวกันจะเป็นผู้นำเข้าผลผลิตขั้นปฐมภูมิ จากจังหวัดในเขตอิทธิพล เพื่อใช้ในภาคอุตสาหกรรมส่วนหนึ่ง และส่งออกไปสู่ภูมิ ภาคอื่นอีกส่วนหนึ่งหากแต่สัดส่วนการนำเข้าไม่สูงนักเนื่องจากเชียงใหม่สามารถผลิตได้เองในระดับหนึ่ง จากการศึกษาสรุปได้ว่า เชียงใหม่ได้ทำหน้าที่ของเมืองหลัก ตามที่ได้กำหนดบทบาทไว้ในแผนพัฒนาฯ ฉบับที่ 6 ในแง่ของการเป็นศูนย์กลางการค้าการบริการ การท่องเที่ยวในเขตภาคเหนือตอนบนและเป็นแหล่งอุตสาหกรรมต่อเนื่องกับจังหวัดลำพูน แต่เมื่อพิจารณาถึงบทบาทของเมืองหลัก ตามแนวคิดขั้วความเจริญ พบว่า เชียงใหม่ยังไม่ประสบความสำเร็จในการเป็นขั้วที่จะกระจายความเจริญสู่พื้นที่ในเขตอิทธิพลนัก เนื่องจาก ความเป็นจุดศูนย์กลางของเชียงใหม่ได้ดึงดูดทรัพยากร และส่วนเกินในภาคเศรษฐกิจเข้ามาสู่เชียงใหม่มากกว่าที่จะกระจายไปสู่เขตอิทธิพล การพัฒนาตามแนวคิดขั้วความเจริญ ก่อให้เกิดการกระจุกตัวของความเจริญในระยะหนึ่ง ซึ่งรัฐควรเข้ามาแทรกแซงในการกำหนดศักยภาพพิเศษให้กับจังหวัดในเขตอิทธิพล เพื่อรองรับความเจริญที่เกิดขึ้น และเป็นการเร่งให้ความเจริญกระจายตัวออกสู่พื้นที่ในเขตอิทธิพลด้วย