การวิจัยครั้งนี้มีจุดประสงค์เพื่อหาแบบแผนการจัดสรรการใช้พื้นที่เพาะปลูกข้าวและพืชไร่ที่สำคัญรวม 10 ชนิดที่เหมาะสมของประเทศไทยเมื่อมีการเปลี่ยนแปลงจากตลาดสินค้าเกษตรภายนอกประเทศและนโยบายด้านการเกษตรบางประการของรัฐ ภายใต้ข้อจำกัดในด้านที่ดินซึ่งสามารถใช้ในการเพาะปลูกได้และศึกษาผลกระทบจากการจัดสรรพื้นที่ดังกล่าวที่มีต่อการเปลี่ยนแปลงของเศรษฐกิจโดยรวมโดยใช้แบบจำลองนอนลีเนียร์โปรแกรมมิ่งและแบบจำลองเศรษฐ-มิติมหภาค การศึกษาแบ่งออกเป็น 4 กรณี คือในกรณีที่ 1 ราคาผลผลิตเปลี่ยน-แปลงจากผลของข้อตกลงของแกตต์ที่เกี่ยวข้องกับสินค้าเกษตร ในกรณีที่ 2ต้นทุนการผลิตเปลี่ยนแปลงจากผลของนโยบายของรัฐ กรณีที่ 3 ที่ลุ่มฤดูแล้งเพิ่มขึ้นจากการพัฒนาระบบชลประทานของรัฐ และกรณีสุดท้าย ที่ลุ่มฤดูแล้งเพิ่มขึ้นและราคาผลผลิตเปลี่ยนแปลงจากผลของข้อตกลงแกตต์ ผลการศึกษาในกรณีแรกพบว่า จะมีการเปลี่ยนแปลงรูปแบบการจัดสรรการใช้พื้นที่เพาะปลูกใหม่ในทุกภาค โดยพืชที่มีราคาเพิ่มขึ้นสูงกว่าโดยเปรียบเทียบจะใช้พื้นที่เพาะปลูกเพิ่มขึ้น ส่วนพืชที่ราคาเพิ่มขึ้นต่ำกว่าโดยเปรียบเทียบจะใช้พื้นที่เพาะปลูกลดลง และจะส่งผลให้มูลค่าผลิตภัณฑ์ภายในประเทศเบื้องต้นขยายตัวเพิ่มขึ้นประมาณร้อยละ 0.07 ผลการศึกษาในกรณีที่ 2 พบว่า การเปลี่ยนแปลงการใช้พื้นที่เพาะปลูกจะมีในทุกภาค โดยพืชที่มีสัดส่วนของต้นทุนค่าปุ๋ยต่อต้นทุนรวมสูงกว่าโดยเปรียบเทียบจะใช้พื้นที่เพาะปลูกเพิ่มขึ้น ส่วนพืชที่มีสัดส่วนดังกล่าวต่ำกว่าโดยเปรียบเทียบจะใช้พื้นที่เพาะปลูกลดลง และมีผลทำให้มูลค่าผลิตภัณฑ์ภายในประเทศเบื้องต้นเพิ่มขึ้นร้อยละ 0.01 ในกรณีที่ 3 ผลการศึกษาพบว่า พืชที่ปลูกบนที่ลุ่มฤดูแล้งทุกชนิดในทุกภาคจะใช้พื้นที่เพาะปลูกเพิ่มขึ้น และจะส่งผลให้มูลค่าผลิตภัณฑ์ภายในประเทศเบื้องต้นเพิ่มขึ้นประมาณร้อยละ 0.05 และในกรณีสุดท้าย ผลการศึกษาพบว่า พืชที่มีราคาผลผลิตเพิ่มขึ้นสูงกว่าโดยเปรียบเทียบจะใช้พื้นที่เพาะปลูกบนที่ลุ่มฤดูแล้งเพิ่มขึ้นส่วนพืชที่ราคาผลผลิตเพิ่มขึ้นต่ำกว่าโดยเปรียบเทียบจะใช้พื้นที่เพาะปลูกบนที่ลุ่มฤดูแล้งลดลงและส่งผลให้มูลค่าผลิตภัณฑ์ภายในประเทศเบื้องต้นเพิ่มขึ้นร้อยละ 0.13 ผลจากการศึกษาข้างต้นสามารถนำไปใช้เป็นแนวทางในการวางแผนการปรับโคงสร้างการใช้ทรัพยากรการผลิตพืชไร่ในระดับภูมิภาคเพื่อให้สอดคล้องกับการเปลี่ยนแปลงจากตลาดสินค้าเกษตรภายนอกประเทศและนโยบายด้านการเกษตรของรัฐต่อไป