วิทยานิพนธ์ฉบับนี้ มุ่งวิเคราะห์อารมณ์ขันในนวนิยายหกเรื่องของชาร์ลส์ ดิคเกนส์ และมาร์ค ทเวน การวิเคราะห์จะชี้ให้เห็นการนำอารมณ์ขันมาใช้วิจารณ์มนุษย์และสังคม และเปรียบเทียบกลวิธีการนำเสนออารมณ์ขันในงานของดิคเกนส์กับทเวน อารมณ์ขันของดิคเกนส์มุ่งที่จะวิเคราะห์ข้อบกพร่องของมนุษย์อารมณ์ขันของทเวนมุ่งที่จะล้อเลียนระบบวัฒนธรรม อารมณ์ขันของดิคเกนส์มีพื้นฐานจากการเลียนแบบพฤติกรรมมนุษย์ที่ด้อยกว่ามาตรฐานหรือสร้างตัวตลก อารมณ์ขันของทเวนมีพื้นฐานจากการสร้างพระเอกนิทานโกหกความขบขันในนวนิยายของดิคเกนส์และทเวนส่วนใหญ่เกิดจากการกล่าวมากกว่าความจริงและบางส่วนเกิดจากลักษณะบิดเบือนรูปลักษณ์ นวนิยายของดิคเกนส์และทเวนประกอบด้วยเนื้อเรื่องมากกว่าหนึ่งเรื่อง ซึ่งช่วยให้พวกเขามีประเด็นในการนำเสนอความขบขันที่หลากหลาย ความแตกต่างหลักของพวกเขาอยู่ที่ศิลปะการใช้ภาษาการประณามตรงไปตรงมาและการใช้ภาษาพูดเฉพาะตัวของตัวละครมีส่วนสร้างความขบขันในนวนิยายของทเวนการกล่าวตรงข้ามกับความหมายที่สื่อและลีลาการพูดเฉพาะตัวของตัวละครมีส่วนสร้างความขบขันในนวนิยายของดิคเกนส์ นวนิยายของดิคเกนส์เร้าอารมณ์หลากหลายจากผู้อ่าน แต่นวนิยายของทเวนไม่มีลักษณะเร้าอารมณ์หลากหลายจากผู้อ่าน นอกจากนี้ ดิคเกนส์ใช้รายละเอียดของสถานการณ์และของบุคลิกลักษณะของตัวละครสร้างอารมณ์ขันยิ่งกว่าทเวน