งานวิจัยฉบับนี้มีจุดมุ่งหมายเพื่อศึกษาถึงผลกระทบจากการที่ประเทศไทยมิได้ เป็นภาคีของอนุสัญญาโรมว่าด้วยความเสียหายซึ่งอากาศยานต่างประเทศก่อให้เกิดขึ้น แก่บุคคลที่สามบนผิวพื้น ค.ศ 1952 ซึ่งเป็นอนุสัญญาที่กำหนดให้ผู้ดำเนินการอากาศยานต่างประเทศมีความรับผิดเด็ดขาดในความเสียหายที่เกิดขึ้นเพื่อคุ้มครองให้ผู้ เสียหายมีสิทธิได้รับค่าสินไหมทดแทนโดยไม่ต้องพิสูจน์ถึงความรับผิดของผู้ดำเนินการฯ และในขณะเดียวกันก็กำหนดให้ผู้เสียหายมีสิทธิได้รับค่าสินไหมทดแทนไม่เกินขอบเขตความรับผิดที่กำหนดไว้ในอนุสัญญาฯ เพื่อเป็นการคุ้มครองสถานะทางการเงินของผู้ดำเนินการฯ รวมทั้งผลกระทบที่อาจจะเกิดขึ้นหากประเทศไทยเป็นภาคีของอนุสัญญาฯ ฉบับนี้ ผลการวิจัยพบว่าการที่ประเทศไทยมิได้ให้สัตยาบันเพื่อเป็นภาคีของอนุสัญญาฯ ฉบับนี้ อันทำให้ต้องนำประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาปรับใช้กับความเสียหายที่เกิดขึ้น จะไม่ก่อให้เกิดผลกระทบต่อประเทศไทย เนื่องจากระบบประกันภัยเพื่อความเสียหายของบุคคลที่สามมีบทบาทช่วยเสริมให้หลักเกณฑ์ของประมวลกฎหมาย แพ่งและพาณิชย์สามารถคุ้มครองผู้เสียหาย และสถานะทางการเงินของผู้ดำเนินการอากาศยานไทยได้ดียิ่งขึ้น ในทางกลับกันถ้าหากว่าประเทศไทยให้สัตยาบันเพื่อเข้าเป็นภาคีของอนุสัญญาฯ ฉบับนี้แล้ว จะก่อให้เกิดผลกระทบเป็นอย่างมาก เพราะ จะทำให้ผู้ดำเนินการอากาศยานไทยต้องมีความรับผิดเด็ดขาดในความเสียหายที่เกิด ขึ้นทุกกรณีซึ่งไม่เป็นผลดีต่อสถานะทางการเงินของผู้ดำเนินการฯ นอกจากนี้ยังทำให้ ผู้เสียหายไม่มีสิทธิได้รับค่าสินไหมทดแทนเกินกว่าขอบเขตความรับผิดที่กำหนดไว้ใน อนุสัญญาฯ แม้ว่าความเสียหายที่เกิดขึ้นนั้นจะมากกว่าขอบเขตดังกล่าวก็ตาม