วิทยานิพนธ์นี้ได้ทำการศึกษาเกี่ยวกับความสัมพันธ์ระหว่างผู้มีอิทธิพลและ อาชญากรรม ปัญหาผู้มีอิทธิพลที่เกี่ยวข้องกับการประกอบอาชญากรรมได้มีมานานแล้ว ในสังคมไทยในอดีต และความรุนแรงของปัญหามีแนวโน้มที่จะเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ซึ่งส่ง ผลกระทบไม่ใช่เฉพาะในด้านปัญหาอาชญากรรมเท่านั้นหากแต่กระทบไปถึง ด้านความมั่นคง ด้านการเมือง เศรษฐกิจและสังคมของประเทศเป็นอย่างมาก ซึ่งรัฐ บาลทุกยุคทุกสมัยได้ตระหนักถึงปัญหา และผลกระทบจากการประกอบอาชญากรรมของผู้มีอิทธิพลจึงได้กำหนดนโยบายและมาตรการในการปราบปรามอิทธิพลของผู้มี อิทธิพลเหล่านี้ แต่บทกฎหมายที่บัญญัติไว้ชัดเจนที่จะบังคับใช้กับผู้มีอิทธิพลโดยตรงยังไม่มี คงมีแต่เพียงบทบัญญัติความผิดเกี่ยวกับความสงบสุขของประชาชน ตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 209 ความผิดฐานอั้งยี่ และมารดา 210 ความผิดฐานช่องโจร ซึ่งมีการบังคับใช้ให้เกิดผลในทางปฏิบัติน้อยมาก เนื่องจากรูปแบบของการประกอบอาชญากรรมของผู้มีอิทธิพลมีลักษณะในการดำเนินการเป็นการปกปิด ยากที่สุดบุคคลภายนอกหรือเจ้าหน้าที่บ้านเมืองจะล่วงรู้ถึงพฤติกรณ์ดังกล่าว โดยผู้มีอิทธิพลจะประกอบธุรกิจที่ถูกต้องตามกฎหมายบังหน้าธุรกิจที่ผิดกฎหมาย ดังนั้น วิทยานิพนธ์ฉบับนี้ได้บ่งชี้ให้เห็นว่า มีความจำเป็นที่จะต้องกำหนดมาตรการทางกฎหมายในการป้องกันและปราบปรามอาชญากรรมอันเกิดจากอิทธิพล ของผู้มีอิทธิพลที่เหมาะสม ตลอดจนใช้มาตรการทางสังคมโดยการแสวงหาความร่วม มือจากประชาชนช่วยกันป้องและปราบปราม เพื่อให้การบังคับใช้กฎหมายของเจ้าหน้าที่ที่เกี่ยวข้องในการป้องกัน และปราบปรามผู้มีอิทธิพลบังเกิดประสิทธิภาพสามารถขจัด ผู้มีอิทธิพลให้หมดสิ้นไปจากสังคมไทยตลอดไป