งานวิจัยนี้ได้ศึกษาภาวะที่เหมาะสมในการผลิตโอลีโอเรซินส์จากกระเทียมพันธุ์เชียงใหม่และ ศรีสะเกษ เพื่อเตรียมเครื่องเทศผงชนิดดิสเพอร์ส และการนำไปใช้ในผลิตภัณฑ์อาหาร ในชั้นแรกศึกษาภาวะการสกัด โดยแปรปริมาณความชิ้นในกระเทียม (ใช้เวลาเก็บเป็นเกณฑ์) เป็น 4, 6, 8 และ 10 เดือน แล้วแปรอัตราส่วนกระเทียมต่อ methanol เป็น 1:1, 1:2, 1:3 และ 1:4 โดยน้ำหนัก เวลาสกัด 4, 5 และ 6 ชั่วโมง และอุณหภูมิในการระเหย methanol 30, 35, 40 และ 45 องศาเซลเซียส เลือกภาวะที่ดีที่สุดโดยวัดปริมาณผลผลิต ปริมาณ pyruvate คุณภาพทางประสาทสัมผัสด้านกลิ่น และปริมาณ methanol ตกค้างใน โอลีโอเรซินส์ ตัวอย่างที่ดีที่สุดของกระเทียมแต่ละพันธุ์ นำมาเตรียมกระเทียมผงชนิดดิสเพอร์ส โดยแปรชนิดสารเพิ่มปริมาณ เป็น pregel waxymaize starch, maltodextrin และ glucose syrup solid เลือกผลิตภัณฑ์ที่มีค่าการกระจายตัวในน้ำสูงสุด และเวลาในการละลายต่ำสุดมาวิเคราะห์flavor profile และเปรียบเทียบคุณภาพทางประสาทสัมผัสกับกระเทียมผงเมื่อใช้ในผลิตภัณฑ์วุปผงสำหรับบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป และเครื่องปรุงรสสำหรับขนมมอบกรอบ ผลจากการทดลองเลือกกระเทียมพันธุ์เชียงใหม่ที่มีความชิ้นร้อยละ 52.49- 54.96 โดยน้ำหนัก สกัดโดยใช้อัตราส่วนกระเทียมต่อ methanol 1:2 เวลาสกัด 4 ชั่วโมง ระเหยสารสกัดที่อุณหภูมิ 45 องศาเซลเซียส ที่ภาวะดังกล่าวได้ผลิผลิตโอลีโอเรชินส์ร้อยละ 12-14 โดยน้ำหนัก เตรียมเครื่องเทศผลชนิดดิสเพอร์สโดยใช้ maltodextrin 17-19 DE. ผลิตภัณฑ์ดังกล่าวจากกระเทียมพันธุ์เชียงใหม่มีกลิ่นสด ส่วนพันธุ์ศรีสะเกฒมีกลิ่นคล้ายเนื้อสัตว์ผลิตภัณฑ์ที่ได้ใช้เป็นสารแต่งกลิ่นได้ในอาหารทั้ง 2 ชนิด