การวิจัยครั้งนี้วัตถุประสงค์เพื่อศึกษาเปรียบเทียบคะแนนเจตคติในการประเมินสินค้าของกลุ่มตัวอย่างระหว่างกลุ่มที่มีการกำกับการแสดงออกของตนสูงและต่ำ และได้รับสารจากโฆษณาที่มีตัวแปรแหล่งและคุณภาพของข้อโต้แย้งต่างกัน กลุ่มตัวอย่างประกอบด้วยนิสิตจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยจำนวน 128 คน โดยสุ่มกลุ่มตัวอย่างที่มีกำกับการแสดงออกของตนสูงและต่ำอย่างละ 64 คน เข้าเงื่อนไขการทดลองเท่ากัน 1 ใน 4 เงื่อนไขคือ นางแบบดึงดูดกับข้อโต้แย้งที่มีน้ำหนักนางแบบดึงดูดกับข้อโต้แย้งที่ไม่มีน้ำหนัก นางแบบผู้เชี่ยวชาญกับข้อโต้แย้งที่มีน้ำหนักและนางแบบผู้เชี่ยวชาญกับข้อโต้แย้งที่ไม่มีน้ำหนัก เครื่องมือที่ใช้ในการทดลองคือมาตรวัดการกำกับการแสดงออกของตนที่ นิตยา รัตนพิชิต (2533)พัฒนาตามแนวทฤษฎีการกำกับการแสดงออกของตนของ Mark Snyder (1987) ภาพโฆษณาสินค้าที่มีตัวแปรแหล่ง และข้อโต้แย้งต่างกัน จำนวน 8 ภาพ และมาตรวัดการประเมินสินค้า ซึ่งเป็นมาตรจำแนกความหมาย ผลการวิจัยพบตามที่ทำนายว่า 1. ผู้ที่มีการกำกับการแสดงออกของตนสูงที่ได้ดูภาพโฆษณาที่มีนางแบบที่มีลักษณะดึงดูด และมีข้อโต้แย้งที่มีน้ำหนัก ประเมินสินค้าไปทางบวกมากกว่าผู้ที่มีการกำกับการแสดงออกของตนสูงที่ได้ดูภาพโฆษณาที่มีนางแบบที่มีลักษณะดึงดูด และมีข้อโต้แย้งที่ไม่มีน้ำหนัก อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ(p<.01) 2. ผู้ที่มีการกำกับการแสดงออกของตนสูงที่ได้ดูภาพโฆษณาที่มีนางแบบที่มีลักษณะเป็นผู้เชี่ยวชาญและมีข้อโต้แย้งที่มีน้ำหนัก ประเมินสินค้าไม่แตกต่างจากผู้ที่มีการกำกับการแสดงออกของตนสูงที่ได้ดูภาพโฆษณาที่มีนางแบบที่มีลักษณะเป็นผู้เชี่ยวชาญ และมีข้อโต้แย้งที่ไม่มีน้ำหนัก 3. ผู้ที่มีการกำกับการแสดงออกของตนต่ำที่ได้ดูภาพโฆษณาที่มีนางแบบที่มีลักษณะเป็นผู้เชี่ยวชาญ และมีข้อโต้แย้งที่มีน้ำหนัก ประเมินสินค้าไปทางบวกมากกว่าผู้ที่การกำกับการแสดงออกของตนต่ำที่ได้ดูภาพโฆษณาที่มีนางแบบที่มีลักษณะเป็นผู้เชี่ยวชาญ และมีข้อโต้แย้งที่ไม่มีนำหนัก อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p<.01) 4. ผู้ที่มีการกำกับการแสดงออกของตนต่ำที่ได้ดูภาพโฆษณาที่มีนางแบบที่มีลักษณะดึงดูด และมีข้อโต้แย้งที่มีน้ำหนัก ประเมินสินค้าไม่แตกต่างจากผู้ที่มีการกำกับการการแสงดออกของตนต่ำที่ได้ดูภาพโฆษณาที่มีนางแบบที่มีลักษณะดึงดูด และมีข้อโต้แย้งที่ไม่มีน้ำหนัก