การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาเปรียบเทียบความแตกต่างของการตัดสินใจความดึงดูดใจจากรูปลักษณะภายนอกและคุณลักษณะภายในของบุคคล ระหว่างผู้ที่มีการกำกับการแสดงออกของตนสูงและต่ำ เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย คือ แบบสำรวจการกำกับการแสดงออกของตน (SMS) ที่นิตยา รัตนพิชิต (2533) พัฒนาตามแนวทฤษฎีการกำกับการแสดงออกของตนของ Mark Snyder และภาพบุคคลประกอบกับข้อมูลบุคคล ซึ่งผู้วิจัยพัฒนาตามแนวงานวิจัยของ Snyder, Berschied, and Glick (1985)การวิจัยจำแนกเป็น 2 การทดลอง คือ การทดลองที่ 1 เป็นการเปรียบเทียบการใช้เวลาในการพิจารณาความดึงดูดใจและการตัดสินความดึงดูดใจจากรูปลักษณะภายนอกและคุณลักษณะภายในบุคคล การทดลองที่ 2 เป็นการเปรียบเทียบการตัดสินความดึงดูดใจจากรูปลักษณะภายนอกและคุณลักษณะภายในของบุคคลเมื่อมีลักษณะไม่น่าพึงปรารถนาบางประการ ผลการวิจัยพบว่า ผู้ที่มีการกำกับการแสดงออกของตนสูงและต่ำ ตัดสินความดึงดูดใจจากรูปลักษณะภายนอกและคุณลักษณะภายในบุคคลแตกต่างกันดังนั้น การทดลองที่ 1 1. ผู้ที่มีการกำกับการแสดงออกของตนสูง ใช้เวลาในการพิจารณาความดึงดูดใจจากรูปลักษณะภายนอกของบุคคล นานกว่าผู้ที่มีการกำกับการแสดงออกของตนต่ำ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (P<.001) 2. ผู้ที่มีการกำกับการแสดงออกของตนต่ำ ใช้เวลาในการพิจารณาความดึงดูดใจจากคุณลักษณะภายในของบุคคล นานกว่าผู้ที่มีการกำกับการแสดงออกของตนสูง อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (P<.001) 3. ผู้ที่มีการกำกับการแสดงออกของตนสูง ตัดสินความดึงดูดใจจากรูปลักษณะภายนอกของบุคคลมากกว่าผู้ที่มีการกำกับการแสดงออกของตนต่ำ และผู้ที่มีการกำกับการแสดงออกของตนต่ำ ตัดสินความดึงดูดใจจากคุณลักษณะภายในของบุคคล มากกว่าผู้ที่มีการกำกับการแสดงออกของตนสูงอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (P<.01) การทดลองที่ 2 1. ผู้ที่มีการกำกับการแสดงออกของตนสูง ตัดสินความดึงดูดใจจากรูปลักษณะภายนอกของบุคคล แม้จะมีคุณลักษณะภายในไม่พึงปราถนามากกว่าผู้ที่มีการกำกับการแสดงออกของตนต่ำ และผู้ที่มีการกำกับการแสดงออกของตนต่ำ ตัดสินจากคุณลักษณะภายในของบุคคลแม้จะมีรูปลักษณะภายนอกไม่ดึงดูดใจ มากกว่าผู้ที่มีการกำกับการแสดงออกของตนสูง อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (P<.01)