การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ คือ เพื่อศึกษาว่า 1) อุปสรรคทางภาษาระหว่างครูกับนักเรียนชั้นเด็กเล็กชาวเขาเผ่ากะเหรี่ยงก่อให้เกิดปัญหาอย่างไรต่อ การสอนของครู และการเรียนรู้ของนักเรียนและ 2) ครูและนักเรียนมีวิธีการแก้ปัญหาอย่างไร 1. ปัญหาการสอนของครู คือ ครูไม่ได้เตรียมการสอนหรือเตรียมการสอนรวม ไม่แยกเตรียมเฉพาะกลุ่ม ครูขาดความสัมพันธ์ที่ดีกับเด็ก ครูไม่สามารถบริหารชั้นเรียนให้เกิดบรรยากาศการเรียนรู้ที่ดีและครูจัดกิจกรรมให้นักเรียนเรียนรู้หรือพัฒนาตามที่ต้องการไม่ได้ 2. วิธีแก้ปัญหาของครู คือ ครูเตรียมการสอนรวมและไม่แยกเตรียมการสอนสำหรับเด็กกะเหรี่ยง ครูพูดภาษาไทยประกอบท่าทาง ครูให้นักเรียนที่พูดได้ ทั้งภาษาไทยและภาษากะเหรี่ยงเป็นล่ามให้ครูเปลี่ยนกิจกรรม ครูใช้สื่อช่วยในการสื่อสาร ครูเลือกสนใจเฉพาะนักเรียนที่ให้ความร่วมมือ และพยายามชมและพูดกระตุ้นเด็กให้ร่วมกิจกรรม ครูจับมือเด็กให้ทำตามที่ครูต้องการ ครูปล่อยให้เด็ก ค่อย ๆ ปรับตัวไปตามธรรมชาติ และครูส่งเสียงดูและตีเด็ก 3. ปัญหาการเรียนรู้ของนักเรียน คือ เด็กไม่เกิดการเรียนรู้ตามที่ต้องการ รู้สึกว่าตนไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของห้องเรียน และสื่อสารกับครูไม่เข้าใจทำให้ไม่สามารถแสดงถึงความรู้สึกและความต้องการของตนให้ครูเข้าใจได้ 4. วิธีแก้ปัญหาของนักเรียน ซึ่งมีวิธีในทางบวก คือ พยายามเป็นส่วนหนึ่งของห้องด้วยการหาวิธีการเรียนรู้อย่างอื่นมาช่วย ได้แก่ การพยายามพูดภาษาไทยตามครู พยายามพูดภาษาไทยตามเพื่อนเมื่อเพื่อนพูดภาษาไทยตามครู การให้เพื่อนที่ พูดได้ทั้งภาษาไทยและภาษากะเหรี่ยงเป็นล่าให้การใช้ภาษากะเหรี่ยงในการเล่นกับ เพื่อหรือร่วมกิจกรรม การให้เพื่อนที่พูดได้ทั้งภาษาไทยและภาษากะเหรี่ยงสอนให้พูดตาม การใช้ภาษากะเหรี่ยงประกอบท่าทางกับครู การจ้องดูครูแล้วปฏิบัติตามโดย ไม่พูดใด ๆ และการพยายามพูดตามที่ชั้นประถมศึกษา ส่วนวิธีในทางลบคือ นักเรียน หันไปมีพฤติกรรมอื่น ได้แก่ การนั่งนิ่งเงียบการคุยกับเพื่อนโดยใช้ภาษากะเหรี่ยงการแยกตัวอยู่ตามลำพัง และการนอนลงและการไม่สนใจกิจกรรมที่ดำเนินอยู่