การศึกษานี้จะดูผลของ ฮอร์โมนคอร์ติโคโธปินรีลีซซิ่ง (ซีอาร์เอช)และอินเตอร์ลิวคิน -1 เบต้า (ไอแอล-1เบต้า) เปรียบเทียบกับฮอร์โมนอะ ดรีโนคอร์ติโคโธปิน (เอซีทีเอช) ในการกระตุ้นการหลั่งคอร์ติซอล และใช้ฮอร์โมนคอร์ติโคโธปินอินฮิบิติ้งเปปไทด์ (ซีไอพี) เป็นตัวยับยั้งการหลั่งคอร์ดิ ซอล ที่เกิดจากการกระตุ้นของ เอซีทีเอช โดยทดลองกับเซลล์ต่อมหมวกไตใน สภาพที่แยกเป็นเซลล์ กับสภาพที่หั่นเป็นชิ้นในแฮมสเตอร์ ผลการวิจัยพบว่าความเข้มข้นที่เหมาะสมของ เอซีทีเอช,ซีอาร์เอชและอินเตอร์ลิวคิน-1เบต้า ในการกระตุ้นการหลั่งคอร์ติซอล จากเซลล์ต่อมหมวกไตในสภาพที่หั่นเป็นชิ้น ในน้ำยา เพาะเลี้ยง M 199 พบว่าความเข้มข้น10 ('-6) โมลาร์ จะทำให้มีประมาณการหลั่งคอร์ดิชอล มากที่สุดอย่างมีนัย สำคัญทางสถิติที่ระดับความเชื่อมั่น 99% และความเข้มข้นของ ซีไอพี ที่ยับยั้งการหลั่งคอร์ดิชอล ที่เกิดจากการกระตุ้นของ เอซีทีเอช ความเข้มข้น 10('6) โมลาร์ ได้อย่างสมบูรณ์คือ 10('-6) โมลาร์ เช่นกัน พบว่า เอซีทีเอช, ซีอาร์เอช และอินเตอร์ลิวคิน-1 เบต้า ที่ความเข้มข้น 10('-6) โมลาร์ สามารถกระตุ้นการหลั่งคอร์ดิชอลจากเซลล์ต่อมหมวกไตในสภาพที่หั่นเป็นชิ้นเมื่อเลี้ยงได้ 1 ชั่วโมงแรก โดยมีปริมาณการหลั่งคอร์ดิชอล คือ 41.08+(,_)8.53, 18.31+(,_)4.86 และ 13.19+(, _)0.69 พิโครโมลต่อมิลลิลิตร ตามลำดับ และเมื่อสิ้นสุดการเลี้ยงในชั่วโมงที่ 2 สามารถกระตุ้นการหลั่งคอร์ดิชอลเพิ่มขึ้นโดยปริมาณ 76.34+(,_) 10.04, 56.16+(,_)5.70 และ 16.87+(,_)1.57 พิโครโมลต่อมิลลิ ลิตร ตามลำดับ ซึ่งแตกต่างกัน อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับความเชื่อมั่น 99% แต่เมื่อทดลองกับเซลล์ต่อหมวกไตในสภาพที่แยกเป็นเซลล์ ปริมาณการ หลั่งคอร์ดิชอลจะลดลง อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับความเชื่อมั่น 99%นอกจากนี้พบว่าซีไอพี ที่ความเข้มข้น 10('_6) โมลาร์สามารถยับยั้งการหลั่งคอร์ดิชอลที่เกิดจากการกระตุ้นของ เอซีทีเอช จากเซลล์ต่อหมวกไตได้ทั้ง ในสภาพที่แยกเป็นเซลล์ และสภาพที่หั่นเป็นชิ้น