วิทยานิพนธ์ (วท.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2538

การศึกษานี้จะดูผลของ ฮอร์โมนคอร์ติโคโธปินรีลีซซิ่ง (ซีอาร์เอช) และอินเตอร์ลิวคิน-1 เบต้า (ไอแอล-1เบต้า) เปรียบเทียบกับฮอร์โมนอะดรีโนคอร์ติโคโธปิน(เอซีทีเอช) ในการกระตุ้นการหลั่งคอร์ติซอลและใช้ฮอร์โมนคอร์ติโคโธปินอินฮิบิติ้วเปปไทส (ซีไอพี) เป็นตัวยับยั้งการหลั่งคอร์ติซอล ที่เกิดจากการกระตุ้นของ เอซีทีเอช โดยทดลองกับเซลล์ต่อมหมวกไตในสภาพที่แยกเป็นเซลล์ กับสภาพที่หั่นเป็นชิ้นในแฮมสเตอร์ ผลการวิจัยพบว่าความเข้มข้นที่เหมาะสมของ เอซีทีเอช,ซีอาร์เอช และ อินเตอร์ลิวคิน-1เบต้า ในการกระตุ้นการหลั่งคอร์ติซอล จากเซลล์ต่อมหมวกไตในสภาพที่หั่นเป็นชิ้น ในน้ำยาเพาะเลี้ยง M 199 พบว่าความเข้มข้น 10-6 โมลาร์ จะทำให้มีปริมาณการหลั่งคอร์ติซอล มากที่สุดอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับความเชื่อมั่น 99% และความเข้มข้นของ ซีไอพี ที่ยังยั้งการหลั่งคอร์ติซอล ที่เกิดจากการกระตุ้นของ เอซีทีเอช ความเข้มข้น 10-6 โมลาร์ ได้อย่างสมบูรณ์คือ 10-6 โมลาร์ เช่นกัน พบว่า เอซีทีเอช,ซีอาร์เอช และอินเตอร์ลิวคิน-1เบต้า ที่ความเข้มข้น 10-6 โมลาร์ สามารถกระตุ้นการหลั่งคอร์ติซอลจากเซลล์ต่อมหมวกไตในสภาพที่หั่นเป็นชิ้นเมื่อเลี้ยงได้ 1 ชั่วโมงแรก โดยมีปริมาณการหลั่งคอร์ติซอล คือ 41.08+8.53, 18.31+4.86 และ 13.19+0.69 พิโครโมลต่อมิลลิลิตร ตามลำดับ และเมื่อสิ้นสุดการเลี้ยงในชั่วโมงที่ 2 สามารถกระตุ้นการหลั่งคอร์ติซอลเพิ่มขึ้นโดยมีประมาณ 76.34+10.04, 56.16+5.70 และ 16.87+1.57 พิโครโมลต่อมิลลิลิตร ตามลำดับ ซึ่งแตกต่างกัน อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับความเชื่อมั่น 99% แต่เมื่อทดลองกับเซลล์ต่อมหมวกไตในสภาพที่แยกเป็นเซลล์ ปริมาณการหลั่งคอร์ติซอลจะลดลง อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับความเชื่อมั่น 99% นอกจากนี้พบว่า ซีไอพี ที่ความเข้มข้น 10-6 โมล่าร์ สามารถยับยั้งการหลั่งคอร์ติซอลที่เกิดจากการกระตุ้นของ เอซีทีเอช จากเซลล์ต่อมหมวกไตได้ทั้งในสภาพที่แยกเป็นเซลล์ และสภาพที่หั่นเป็นชิ้น