ลิงเพศเมียอายุ 15-22 ปี ที่พ้นวัยเจริญพันธุ์ไปแล้วจำนวน 16 ตัวได้รับการฉีดมอร์ฟีนไฮโดรคลอไรด์ ขนาด 2.0 มก./ กก./ วัน นาน 91วัน ในระหว่างนี้แบ่งกลุ่มลิงให้กินโปรโมคริปติน ขนาด 1.25 X 2 มก./ วัน ใน ระหว่างวันที่ 40-53 และวันที่ 60-73 ของการให้มอร์ฟีน และตรวจวัด เปรียบเทียบระดับฮอร์โมน P, E(,2) PRL ในซีรัม และระดับน้ำตาลในเลือดทั้งในช่วงก่อน ขณะให้มอร์ฟีน และหลังหยุดให้มอร์ฟีน พบว่าลิงทดลองที่ไม่ได้ตัดรังไข่เพียง 3 ใน 11 ตัว เท่านั้นที่ยังคงมีรอบประจำเดือนก่อนให้มอร์ฟีน พบลิงทดลองที่มีรังไข่ 8 ใน 11 ตัว และลิงตัดรังไข่ 2 ใน 5 ตัว เกิดภาวะน้ำนมไหลในระหว่างให้มอร์ฟีนการตอบสนองจะเกิดขึ้นเร็วที่สุดในวันที่ 12 แต่อาจซ้ำถึงวันที่ 27 ของการให้มอร์ฟีนโดยพบว่าภาวะที่ประจำเดือนขาดหายไปพร้อมกับลดระดับการหลั่ง ฮอร์โมน E(,2) และ P ขณะให้มอร์ฟีนจะเกิดอาการน้ำนมไหลได้เร็วกว่า ลิงที่ขาดประจำเดือนมาก่อน การให้โปรคริปตินมีผลไปหยุดอาการน้ำนมไหลของลิงได้เพียง 1 ใน 5 ตัว ยิ่งไปกว่านั้นโปรโมคริปตินยังไม่สามารถป้องกันไม่ให้เกิดอาการน้ำนม ไหลในลิงที่ยังไม่เคยปรากฏอาการมาก่อนได้ถึง 2 ใน 6 ตัว ทั้งมอร์ฟีนและโปรโมคริปตินไม่มีผลต่อการเปลี่ยนแปลงระดับน้ำตาลใน เลือดของลิงอย่างถาวรให้เห็นชัดเจนทั้งในลิงที่มีรังไข่และปราศจากรังไข่ การศึกษาครั้งนี้สรุปได้ว่า 1) ลิงตัวเมียสูงอายุจะแสดงอาการหมดประจำเดือนอย่างชัดเจนเช่นเดียวกับที่พบในคน 2) อายุโดยประมาณที่ลิงหมดประจำเดือนคือ 20 ปี 3) ภาวะน้ำนมไหลเป็นผลมาจากมอร์ฟีนที่ไปกระ ตุ้นการหลัง PRL ให้เพิ่มสูงขึ้นในช่วงสั้น ๆ ของแต่ละวัน 4) การลดระดับ การผลิต E(,2) และ P ระหว่างที่ได้รับมอร์ฟีนและภาวะขาดประจำเดือน จะมีโอกาสนำไปสู่ภาวะสร้างน้ำนมขึ้นมาเองโดยง่าย 5) การได้รับมอร์ฟีนอย่างต่อเนื่องจะมีผลไปต้านศักยภาพของโปรโมคริปตินในการห้ามไม่ให้เกิด และไปหยุดอาการน้ำนมไหล