การปกครองตามระบอบประชาธิปไตยในระบบรัฐสภานั้นมีหลักการที่ยึด กันเป็นสากลทั่วไปว่าสถาบันรัฐสภา หรือสถาบันนิติบัญญัติย่อมมีความสำคัญต่อรูปแบบการปกครองเช่นนี้มากที่สุด เพราะเป็นสถาบันที่ประกอบไปด้วยสมาชิกซึ่งได้รับการคัดเลือกและมอบหมายจากประชาชน เพื่อให้มาใช้อำนาจของประชาชนแทนประชาชนในการปกครองบริหารประเทศ ฉะนั้นโดยทั่ว ๆไปแล้ว รัฐสภาจึงมีอำนาจและหน้าที่อันสำคัญอยู่สองประการ กล่าวคือการออกกฎหมายเพื่อบังคับใช้โดยทั่วไป และการควบคุม ตรวจสอบการบริหารราชการแผ่นดินของฝ่ายบริหาร หรือคณะรัฐมนตรีโดยอำนาจหน้าที่ดังกล่าวนั้น จะได้รับการบัญญัติไว้ในรัฐธรรมนูญซึ่งเป็นกฎหมายหลักที่จะขาดไปเสียไม่ได้ในการปกครองตามระบอบประชาธิปไตยในระบบรัฐสภาและนอก จากบทบัญญัติที่กำหนดอำนาจหน้าที่แล้ว รัฐธรรมนูญยังกำหนดเกี่ยวกับโครงสร้างรัฐสภาอีกด้วย จากการศึกษาพบว่า แม้รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย ฉบับปีพุทธศักราช 2517, 2521 และ 2534 ได้ให้อำนาจต่อรัฐสภาในการปฏิบัติหน้าที่ต่าง ๆ ไว้อย่างมาก แต่ในความเป็นจริงแล้วรัฐสภายังไม่สามารถที่จะ ปฏิบัติหน้าที่ได้อย่างมีประสิทธิภาพ เพราะได้ถูกกำหนดกรอบหรือขอบเขตในการทำหน้าที่จากเนื้อหาสาระของรัฐธรรมนูญที่นอกจากจะไม่เอื้ออำนวยประ โยชน์ต่อการปฏิบัติหน้าที่ของรัฐสภาแล้วในทางตรงกันข้าม กลับกลายเป็นเครื่องมือที่ทรงประสิทธิภาพของฝ่ายบริหารที่จะเข้ามามีอิทธิพลครอบงำ หรือ ชี้นำให้รัฐสภากระทำตามความประสงค์ของฝ่ายบริหาร หรือคณะรัฐมนตรีได้โดยตลอด ดังนั้น การแก้ไขปรับปรุงบทบัญญัติของร่างรัฐธรรมนูญเพื่อให้การทำหน้าที่ของรัฐสภามีความเป็นอิสระจากการครอบงำของฝ่ายบริหาร จึงเป็นแนวทางหนึ่งที่จะทำให้รัฐสภาของไทยสามารถทำหน้าที่ได้อย่างมีประสิทธิภาพ และเป็นสถาบันหลักที่เอื้ออำนวยต่อรูปแบบของการปกครองโดยระบอบประชา ธิปไตยไทยในอนาคต