การวิจัยครั้งนี้เพื่อการศึกษามาตรการทางกฎหมายของคณะกรรม การส่งเสริมการลงทุนในแต่ละช่วงเวลา โดยศึกษาเปรียบเทียบกับนโยบายพัฒนาอุตสาหกรรมตามแผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติฉบับที่ 1 ถึง 7เพื่อเป็นแนวทางในการกำหนดนโยบายและใช้มาตรการทางกฎหมายเพื่อส่ง เสริมการลงทุน ให้สอดคล้องกับนโยบายที่ได้กำหนดไว้ ผลการวิจัยพบว่า ในช่วงแผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติฉบับที่ 1 ถึง 2 ซึ่งเป็นช่วงที่รัฐบาลดำเนินนโยบายส่งเสริการลงทุนของภาค เอกชนในกิจการอุตสาหกรรมเพื่อทดแทนการนำเข้าได้มีการออกกฎหมายมารับรองสองฉบับคือ พ.ร.บ.ส่งเสริมการลงทุนเพื่อกิจกรรมอุตสาหกรรมพ.ศ. 2503 และ 2505 การใช้มาตรการทางกฎหมายทั้งสองฉบับดังกล่าวสามารถสนองเป้าหมายของนโยบายการพัฒนาอุตสาหกรรมทดแทนการนำเข้าได้พอสมควร ภาคอุตสาหกรรมในระหว่างพ.ศ.2503-2515 เติบโตถัวเฉลี่ยร้อยละ 10.8 ต่อปี อย่างไรก็ตามนโยบายนี้ก่อให้เกิดปัญหาการขาดดุลการค้าประกอบกับในช่วงปลายแผนพัฒนาเศรษฐกิจฯ ฉบับที่ 2 ความผันผวนทางเศรษฐกิจทั้งภายในและภายนอกประเทศ รวมทั้งการเปลี่ยนแปลงทางการเมืองภายในประเทศ ทำให้บรรยากาศการลงทุนเสื่อมถอยลงมาก ในระยะเริ่มต้นแผนพัฒนาเศรษฐกิจฯ ฉบับที่ 3 รัฐบาลจึงได้ปรับเปลี่ยนนโยบายไปสู่การส่งเสริมการลงทุนในอุตสาหกรรมส่งออก เพื่อแก้ปัญหาการขาดดุลการค้าและฟื้นฟูบรรยากาศการลงทุน โดยได้ตรากฎหมายขึ้นมารองรับสองฉบับ คือ ปว.227พ.ศ.2515 และ พ.ร.บ. ส่งเสริมการลงทุน พ.ศ.2520 มีบทบัญญัติกำหนดมาตรการส่งเสริมการส่งออกไว้เป็นการเฉพาะมาตรการเหล่านี้มีส่วนอย่างมากในการสนับสนุนให้อุตสาหกรรมทดแทนการนำเข้าบางประเภทสามารถปรับตัวสู่การเป็นอุตสาหกรรมเพื่อการส่งออก เช่น อุตสาหกรรมสิ่งทอ เสื้อผ้าสำเร็จรูปและอาหาร เป็นต้น และต่อมาได้ขยายไปสู่ผลิตภัณฑ์ใหม่ที่หลากหลายรวมทั้งการก้าวเข้าสู่อุตสาหกรรมผลิตเพื่อการ ส่งออกที่มีมูลค่าเพิ่มสูง เช่น โทรทัศน์สีเครื่องปรับอากาศและเตาไมโครเวฟเป็นต้น อย่างไรก็ตาม การดำเนินนโยบายส่งเสริมอุตสาหกรรมทดแทนการนำ เข้า และอุตสาหกรรมส่งออกควบคู่กันไปในบางกรณี นโยบายทั้งสองอาจมีผลขัดกัน จึงจำต้องปรับนโยบายให้ขัดกันน้อยที่สุด