การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาถึงสถานภาพทางกฎหมายของข้อกำหนดเพื่อความมั่นคงและสิทธิพิเศษในสัญญาระหว่างรัฐกับเอกชนต่างประเทศ จากการศึกษาผู้เขียนพบว่า นอกจากข้อกำหนดเพื่อความมั่นคงและสิทธิพิเศษจะมีลักษณะเป็นข้อสัญญาแล้ว ข้อกำหนดดังกล่าวนี้ยังอาจจะมีลักษณะ เป็นคำมั่นของรัฐ หรือการแสดงเจตนาฝ่ายเดียวของรัฐภายใต้หลักเกณฑ์ของกฎหมายระหว่างประเทศ ดังนั้นการผิดสัญญาโดยการแก้ไขเปลี่ยนแปลงข้อสัญญาฝ่ายแต่ฝ่ายเดียวโดยปราศจากความยินยอมจากคู่สัญญาฝ่ายเอกชนจะก่อให้เกิดความรับผิดชอบระหว่างประเทศแก่คู่สัญญาฝ่ายรัฐ หรืออาจกล่าวได้อีกนัยหนึ่งได้ว่า การไม่ปฏิบัติตามสัญญาซึ่งรัฐได้เข้าทำสัญญาในฐานะรัฐอธิปไตยนั้น รัฐผู้ละเมิดจะเกิดความรับผิดชอบระหว่างประเทศ ประสิทธิภาพของข้อกำหนดดังกล่าวนี้ขึ้นอยู่กับแนวความคิดทางกฎหมายของรัฐคู่สัญญาในหลายประเทศสัญญาเช่นนี้อาจะถูกเปรียบเทียบว่าเป็นสัญญาทางปกครอง ซึ่งให้อำนาจรัฐคู่สัญญาในการแก้ไขหรือเพิกถอนสัญญาแต่ฝ่ายเดียว ในทางตรงกันข้ามประเทศอื่น ๆ โดยเฉพาะประเทศอุตสาหกรรมถือว่าสัญญาเช่นนี้อยู่ภายใต้หลักเกณฑ์ทางกฎหมายของสัญญาทางแพ่งซึ่งคู่สัญญามีความเสมอภาคกันและมีความเป็นอิสระในกำหนดข้อผูกพันต่าง ๆในสัญญา จึงเป็นไปไม่ได้ที่จะเปลี่ยนแปลงแก้ไขข้อสัญญาโดยปราศจากความ ยินยอมอันร่วมกันของคู่สัญญา ด้วยเหตุนี้ การเลือกกฎหมายใช้บังคับกับสัญญาจึง เป็นเงื่อนไขหนึ่งที่ส่งผลต่อประสิทธิภาพของข้อกำหนดเพื่อความมั่นคงและสิทธิ พิเศษ ถ้าหากว่ากฎหมายที่ใช้บังคับกับสัญญาเป็นกฎหมายภายในและรัฐคู่สัญญา ซึ่งยึดถือแนวคิดของสัญญาทางปกครองนั้นสามารถอ้างได้ว่าการแก้ไข หรือเพิกถอนสัญญาของคนนั้นเป็นการกระทำโดยชอบ ในทางกลับกัน หากคู่สัญญาเลือกแต่กฎหมายระหว่างประเทศ หรือ กฎหมายภายในและกฎหมายระหว่างประเทศผสมกันให้เป็นกฎหมายที่ใช้บังคับกับสัญญา ย่อมเป็นการรับรองความมั่นคงของสัญญา การไม่ปฏิบัติตามข้อกำหนดเพื่อความมั่นคงและสิทธิพิเศษจะก่อ ให้เกิดความรับผิดชอบของรัฐตามหลักเกณฑ์ของกฎหมายระหว่างประเทศ