การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาความเข้าใจและความสามารถ ในการใช้วาทะพฤติกรรมภาษาอังกฤษของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 ทางด้านการทักทาย การแนะนำ การขอบคุณ และการกล่าวลา ในสถานการณ์ต่าง ๆ ตัวอย่างประชากรเป็นนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 ในโรงเรียนมัธยมศึกษาสังกัดกรมสามัญศึกษา เขตการศึกษา 4 จำนวน 419 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย เป็นแบบสอบความสามารถในการใช้วาทะพฤติกรรมภาษาอังกฤษที่ผู้วิจัยสร้างขึ้น โดยได้รับการตรวจสอบความครอบคลุมของเนื้อหาและความถูกต้องในการใช้ภาษาจากผู้ทรงคุณวุฒิ จำนวน 5 ท่าน และผ่านการทดลองใช้ 2 ครั้ง แบบสอบนี้มีระดับความยากระหว่าง 0.21-0.79 มีค่า อำนาจจำแนกตั้งแต่ 0.21-0.71 และมีค่าความเที่ยงเท่ากับ 0.94 ผู้วิจัยนำ แบบสอบถามไปทดสอบกับตัวอย่างประชากร และนำผลมาวิเคราะห์ข้อมูลโดยการหาค่ามัชฌิมเลขคณิต ค่ามัชฌิมเลขคณิตคิดเป็นร้อยละ และค่าส่วนเบี่ยง เบนมาตรฐาน ผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้ 1. นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 มีค่ามัชฌิมเลขคณิตของคะแนนความ เข้าใจในการใช้วาทะพฤติกรรมภาษาอังกฤษ คิดเป็นร้อยละ 55.95 เมื่อพิจารณาแยกตามความเหมาะสมกับสถานการณ์แล้วพบว่า นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 มีค่ามัชฌิมเลขคณิตของคะแนนความเข้าใจในการใช้วาทะพฤติกรรมภาษาอังกฤษให้เหมาะสมกับหน้าที่ทางภาษาและเหมาะสมกับรูปแบบทางภาษาคิดเป็นร้อยละ 44.36 และ 60.34 ตามลำดับ 2. นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 มีค่ามัชฌิมเลขคณิตของคะแนนความสามารถในการใช้วาทะพฤติกรรมภาษาอังกฤษ คิดเป็นร้อยละ48.80 เมื่อพิจารณาแยกตามความเหมาะสมกับสถานการณ์แล้วพบว่านักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 มีค่ามัชฌิมเลขคณิต ของคะแนนความสามารถในการใช้วาทะพฤติกรรมภาษาอังกฤษให้เหมาะสมกับหน้าที่ทางภาษาและเหมาะ สมกับรูปแบบทางภาษา คิดเป็นร้อยละ 49.06 และ 48.15 ตามลำดับ 3. เมื่อพิจารณาแยกตามหัวเรื่องวาทะพฤติกรรมภาษาอังกฤษโดยรวม พบว่า นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 มีค่ามัชฌิมเลขคณิตของคะแนนความสา มารถในการใช้วาทะพฤติกรรมภาษาอังกฤษด้านการทักทายสูงสุด (ร้อยละ56.32) รองลงมาคือ การกล่าวลา (ร้อยละ 53.1) การแนะนำ (ร้อยละ 48.55) และการขอบคุณ (ร้อยละ 47.90) ตามลำดับ