การวิจัยครั้งนี้มีจุดมุ่งหมายเพื่อศึกษาถึงผลกระทบของเศรษฐกิจส่วนรวมที่จะเกิดขึ้นจากการเปลี่ยนแปลงความต้องการยางพารา โดยใช้ระบบสมการอุปสงค์ของยางพารา และตารางปัจจัยการผลิต ผลผลิตเป็นเครื่องมือในการศึกษาแล้วศึกษาถึงเสถียรภาพของราคายางความเหมาะสมในการลงทุนปลูกยางพารา และช่วงอายุที่เหมาะสมในการปลูกทดแทน ผลการวิจัยทางด้านการประเมินผลกระทบของอุปสงค์ยางทั่วโลก โดยผ่านระบบสมการอุปสงค์ของอุตสาหกรรมยางพาราของไทย พบว่าเมื่ออุปสงค์ของยางพาราทั่วโลกเพิ่มขึ้นจะส่งผลกระทบถึงปริมาณยางที่ใช้ในอุตสาหกรรมผลิตภัณฑ์ยางอื่น ๆ ในประเทศมากที่สุด รองลงมาคือปริมาณยางที่ส่งออกไปญี่ปุ่น และ อันดับที่ 3 คือ ปริมาณยางพาราที่ส่งออกไปจีน และเมื่อทำการวิเคราะห์ผลกระทบต่อสาขาการผลิตอื่น ๆ เมื่อให้อุปสงค์สุดท้ายของอุตสาหกรรมยางพาราเพิ่มขึ้นในอัตราร้อยละต่าง ๆพบว่า จะชักนำให้เกิดมูลค่าเพิ่ม โดยสาขาการผลิตที่ได้รับผลกระทบมากที่สุด คือ การทำสวนยางพารา รองลงมาคือ การผลิตยางแผ่นเครปและยางก้อน อันต่อมา คือ สาขาการผลิตภัณฑ์ยางอื่น ๆ ทางด้านผลกระทบเชื่อมโยงข้างหน้าและข้างหลัง พบว่า การทำสวนยางพาราจะมีผลกระทบเชื่อมโยงข้างหน้าสูง ส่วนการผลิตยางแผ่นเครป และยางก้อน การผลิตยางนอกและยางในรถยนต์ และการผลิตผลิตภัณฑ์ยางอื่น ๆ จะมีผลกระทบเชื่อมโยงข้างหลังสูง ทางด้านเสถียรภาพของราคายาง พบว่าราคาที่เกษตรกรได้รับมีการเปลี่ยนแปลงรุนแรงกว่าราคาขายส่งและราคาส่งออก ทั้งในรายเดือนและรายปี และราคาเฉลี่ยรายเดือนมีเสถียรภาพมากกว่าราคาเฉลี่ยรายปี อัตราส่วนผลได้ของทุนที่คำนวณได้ ณ ระดับอัตราลดค่าร้อยละ 9ของยางที่ให้ผลผลิตเฉลี่ยและยางที่ให้ผลผลิตสูงสุดนั้น มีค่าเท่ากับ 1.07และ 1.21 และค่าอัตราผลตอบแทนภายในของยางที่ให้ผลผลิตสูงสุด เท่ากับร้อยละ 14.50 ส่วนยางชนิดที่ให้ผลผลิตเฉลี่ยเท่ากับ 10.91 ยางทั้ง 2 ชนิดมีราคาคุ้มทุนที่แตกต่างกัน คือ ยางชนิดที่ให้ผลผลิตสูงสุดมีราคาคุ้มทุนเป็น 14.05 บาท และยางชนิดที่ให้ผลผลิตเฉลี่ยมีราคาคุ้มทุนเป็น 15.83 บาท การวิเคราะห์อายุที่เหมาะสมในการลงทุนปลูกทดแทน โดยนำราคาไม้ยางมาคิดด้วยนั้น พบว่า ยางชนิดที่ผลผลิตเฉลี่ย มีอายุที่เหมาะสมในการลงทุนปลูกทดแทน คือ 20 ปี สำหรับยางพาราที่ให้ผลผลิตสูงสุด พบว่าอายุที่เหมาะสม คือ 19 ปี เมื่อให้ราคาไม้ยางเพิ่มขึ้นร้อยละ 300 พบว่ายางทั้ง 2 ชนิด มีอายุที่เหมาะสมคือ 15 ปี เท่ากัน