วิทยานิพนธ์นี้ เป็นการศึกษาคุณสมบัติการลดการถ่ายเทความร้อนเข้าสู่อาคาร ด้วยระบบผนังที่มีช่องอากาศ โดยอาศัยหลักการการระบายความร้อนภายในช่องอากาศ เพื่อเป็นแนวทางในการเลือกใช้ระบบผนังรูปแบบใหม ๆ ที่เหมาะสมกับสภาพภูมิอากาศของไทย ระบบผนังที่มีช่องอากาศประกอบด้วยผนังชั้นนอก ช่องอากาศ และผนังชั้นในโดยการเลือกใช้วัสดุผนัง 2 ประเภท คือ มวลสารมาก และมวลสารน้อยตัวแทนวัสดุสารมาก ได้แก่ ผนังก่ออิฐฉาบปูน และมวลสารน้อย ได้แก่ โฟมทำการทดลองโดยแบ่งผนังทดสอบเป็น 5 ตัวอย่างดังนี้ 1. ผนังก่ออิฐฉาบปูน2. ผนังก่ออิฐฉา ปูน+ช่องอากาศ+ผนังก่ออิฐฉาบปูน 3. ผนังก่ออิฐฉาบปูน+ช่องอากาศ+โฟม 4. โฟม+ช่องอากาศ+ผนังก่ออิฐฉาบปูน และ 5. ผนังซีเมนต์แผ่นเรียบ+ช่องอากาศ+โฟม ก่อสร้างผนังทดสอบกว้าง 0.60 ม. สูงเท่าของจริง (ผนังชั้นนอกสูง 2.60 ม. ผนังชั้นใน สูง 2.40 ม.) ในห้องทดลอง ซึ่งควบคุมอุณหภูมิภายในห้องด้วยเครื่องปรับอากาศชนิดแยกส่วน ที่อุณหภูมิ 20 องศาเซสเซียส ทำการวัดค่าอุณหภูมิ ณ ตำแหน่งต่าง ๆ ช่องผนังทดสอบตลอด 24 ซม. จากนั้น ทำการวิเคราะห์ เปรียบเทียบคุณสมบัติในการป้องกันความร้อนของผนังทดสอบแต่ละตัวอย่าง ผลการวิจัยสรุปได้ว่า 1. ระบบผนังที่มีช่องอากาศแบบเปิด สามารถระบายความร้อนภายในช่องอากาศได้ และมีประสิทธิภาพในการลดการถ่ายเทความร้อน ได้ดีกว่าระบบผนังที่มีช่องอากาศแบบปิด 2. ระบบผนังที่มีช่องอากาศแบบเปิด (อาคารไม่ปรับอากาศและในช่วงอุณหภูมิสูงสุดของวัน) ที่ใช้ผนังชั้นในเป็นวัสดุมวลสารมาก จะทำให้อุณหภูมิภายในอาคารลดต่ำลงกว่าอุณหภูมิอากาศภายนอก มากกว่าที่ใช้ผนังชั้นในเป็นวัสดุมวลสารน้อย 3. ระบบผนังที่มีช่องอากาศแบบเปิด (อาคารปรับอากาศ) การลดการถ่ายเทความร้อรนได้ดีขึ้นอยู่กับอุณหภูมิภายในช่องอากาศกับความสามารถในการป้องกันกับความสามารถในการป้องกันความร้อนของผนังชั้นใน 4. ระบบผนังที่มีช่องอากาศแบบเปิด ที่สามารถการลดการถ่ายเทความร้อนได้ดีที่สุด ได้แก่ ผนังที่ใช้วัสดุประเภทมวลสารมากเป็นผนังภายนอกและวัสดุผนังประเภทมวลสารน้อยเป็นผนังภายใน สำหรับในการทดลองนี้ คือผนังก่ออิฐฉาบปูน+ช่องอากาศ+โฟม ซึ่งสามารถลดปริมาณความร้อนเฉลี่ยต่อวัน(ในวันที่ทำการทดลอง) ที่ถ่ายเทผ่านระบบผนังเข้ามา ได้ดีกว่าผนังก่ออิฐฉาบปูน หนา 4 นิ้ว ทั่วไป ได้ถึงประมาณ 12.5 เท่า