ปัญหาคนขอทานในประเทศไทยนับว่าเป็นปัญหาสำคัญ ยากแก่การป้องกันและแก้ไขให้หมดสิ้นไปจากสังคมไทย เพราะเป็นปัญหาทางสังคมที่เกี่ยวพันกับเศรษฐกิจ ซึ่งนับวันจะมีความสลับซับซ้อนมากยิ่งขึ้น ถึงแม้ว่ารัฐจะมีมาตรการทางกฎหมายที่ใช้อยู่ในปัจจุบัน คือ ประมวลกฎหมายอาญา พระราชบัญญัติควบคุม ถึงแม้ว่าจะมีมาตรการทางกฎหมายที่ใช้อยู่ในปัจจุบัน คือประมวลกฎหมายอาญา พระราชบัญญัติควบคุมการขอทาน พ.ศ.2484 และประกาศของคณะปฏิวัติ ฉบับที่ 294 ลงวันที่ 27 พฤศจิกายน 2515 ก็ตามก็ยังไม่สามารถแก้ปัญหาคนขอทานและผู้ถือประโยชน์จากคนขอทานได้ ส่งผลให้รูปแบบการขอทานได้เปลี่ยนแปลงไปเป็นธุรกิจขอทาน อันเป็นขบวนการซึ่งมีผู้ถือประโยชน์อยู่เบื้องหลัง มีการแสวงหาประโยชน์โดยมิชอบจากการใช้เด็ก สตรี คนพิการและคนชรา เป็นเครื่องมือในการขอทาน ถ้าหากบุคคลเหล่านี้ไม่กระทำการขอทานตามคำสั่งของผู้ถือประโยชน์ ก็จะถูกบังคับหรือถูกทำร้ายให้ได้รับอันตรายแก่กายจนถึงสาหัส นอกจากนี้พยานหลักฐานที่จะมาลงโทษแก่ผู้ถือประโยชน์จากคนขอทาน ก็มักไม่ได้รับความร่วมมือจากคนขอทานเนื่องจากคนขอทานเกรงกลัวอิทธิพลของขบวนการธุรกิจคนขอทาน วิทยานิพนธ์นี้จึงมุ่งศึกษาและวิเคราะห์มาตรการทางกฎหมายและมาตรการอื่นเพื่อป้องกันและแก้ไขปัญหาคนขอทาน โดยเปรียบเทียบกับกฎหมายและประเทศสหรัฐอเมริกา ประเทศอังกฤษและประเทศอินเดีย ในส่วนของคนขอทาน และผู้ถือประโยชน์จากคนขอทาน เพื่อหาแนวทางในการพัฒนามาตรการทางกฎหมายในการป้องกันและแก้ไขปัญหาคนขอทานในประเทศไทยต่อไป