การวิจัยครั้งนี้มีจุดมุ่งหมายเพื่อชี้ให้เห็นถึงพัฒนาการแนวความคิดและปัญหาการใช้อำนาจรัฐในทางกฎหมายและนโยบาย การบังคับใช้ทางกฎหมายของเจ้าหน้าที่ของรัฐ และการบริหารงานของกลไกรัฐที่ฝ่ายบริหารกำหนดขึ้นมาเป็นแนวทางการปฏิบถติของเจ้าหน้าที่ของรัฐ ผลของการวิจัยได้พบว่า เนื่องจากปัญหาของการขาดประสิทธิภาพใน การให้หนังสือแสดงกรรมสิทธิ์ที่ดินแก่เอกชนอย่างทั่วถึง และขาดกลไกตรวจสอบจากประชาชนต่อการปฏิบัติงานของเจ้าหน้าที่ของรัฐระบบกรรมสิทธิ์ที่ดิน ของรัฐก็ไม่ยอมรับสิทธิการใช้ประโยชน์ของชุมชนร่วมกันที่เคยมีในอดีตและใน ปัจจุบันจึงทำให้เกิดความขัดแย้งระหว่างชุมชนกับรัฐ ประกอบกับการใช้อำนาจรัฐในการจัดการที่ดินในเขตป่าด้วยการมี มาตรการทางกฎหมายและนโยบายในการป้องกันทำลายป่า การจำแนกการใช้ประโยชน์จากทรัพยากรที่ดินป่าไม้ การจัดที่ดินในเขตป่ารูปแบบต่าง ๆ กัน จึงไม่อาจแก้ปัญหาได้ เนื่องจากกฎหมายและนโยบายเองเปิดช่องส่งเสริมการใช้ประโยชน์ที่ดินป่าไม้อย่างไม่จำกัดให้แก่หน่วยงานรัฐและเอกชน รวมทั้ง การปฏิบัติงานของเจ้าหน้าที่ของรัฐไม่มีประสิทธิภาพ และไม่มีการประสานงานระหว่างหน่วยงานของรัฐ อีกทั้งละเลยการมีส่วนร่วมของชุมชนในการจัดการ นอกจากนี้การบริหารงานในการจัดการที่ดินในเขตป่าของกรมป่าไม้ มีการขยายส่วนราชการแต่ไม่มีการกระจายอำนาจการตัดสินใจไปสู่เจ้าหน้าที่ ของรัฐในภูมิภาค โดยที่อำนาจการตัดสินใจอยู่ที่ส่วนกลาง ด้วยเหตุนี้เองการจัดการที่ดินในเขตป่าโดยรัฐจึงล้มเหลวมา โดยตลอด ความร่วมมือระหว่างรัฐชุมชนและเอกชนจึงมีความจำเป็น ซึ่งรัฐ ต้องส่งเสริมให้ชุมชนมีส่วนร่วมในการตัดสินใจ ขณะเดียวกันต้องมีมาตรการส่งเสริมการทำประโยชน์ในเนื้อที่จำกัด การออกเอกสารสิทธิ์ให้แก่เอกชนต้องกำหนดให้ชัดเจนบนพื้นฐานของการใช้ประโยชน์ที่ดินอย่างเหมาะ สม และมีนโยบายที่ขัดเจนในการจัดการที่ดินในเขตป่า ซึ่งต้องมีการปฏิรูปกฎหมายและนโยบายที่อยู่บนพื้นฐานการใช้ทรัพยากรธรรมชาติร่วมกันระหว่างชุมชน เอกชนและรัฐอย่างยังยืน